ion's mind

"Ξερω τί βλεπω και τι βλέπεις εσύ.
Αυτό που με στενοχωρεί είναι πως δεν το βλέπουν οι άλλοι".

Όνειρο τις νύχτες , μετριάζει το άπειρο με το τώρα,

και λίγο πριν το αποκορύφωμα-

σαστίζει το μαύρο μπρός στον τεράστιο εχθρό.

ξετυλίγει το φώς του, ήλιος τόσο δυνατός

που όλα φωτίζονται και δείχνουν αστεία.

Δε θέλω τίποτα. Κλείστε τις μουσικές σας.

Εχω το δικό μου τραγούδι να σιγοψιθυρίζω.

Δε ζητάω τίποτα.

Χαμηλώστε τις φωνές σας να ακουστεί αυτό το τρίξιμο της ψυχής ανάμεσα στις λέξεις.

Στα παλιά μου όνειρα υπήρχαν όνειρα-στα καινούργια μου όνειρα υπάρχουν πολεις.

Και χαμόγελα.

Θυμάσαι? Ναι, χαμόγελα.

Και προχωρώ μεσα στους δρόμους τους.

Στα δικά μου όνειρα είμαι ελεύθερη.

Πιστευεις σε κατι;

Ερχεται μερα-ετοιμαζεις το πρόσωπό σου -κλείνεις την πόρτα πίσω σου.

Περνάς το κίτρινο σπίτι-προχωράς ανάποδα.

Από μακριά διακρίνεις το δρόμο.

Βιάσου

Αρπάζεις τη γραμμή του-Γονατίζεις-και αυτή σε πάει.

Ταξίδια που ξεχασες να πάς και ήρθαν πάλι.

Όπου κι αν πάς θα σε βρώ.

Οι δρόμοι του ονείρου σε βρίσκουν πάντα.

Όπου κι αν πάς

Όπου κι αν είσαι.

Χίλια βιβλία τα ταξίδια μας .Είχα χαθεί σε ένα βλέμμα μια φορά.Tο είπες αδράνεια.Tο είπα και εγω.

Όλα είναι απλα. Τόσο απλά που μας μπερδεύουν. Γιατί δε μαθαμε να αφαιρούμε -μόνο να προσθέτουμε. Πάντα προσθέτουμε-και τρέμουμε τις αφαιρέσεις.

Μόλις αδειασουμε θα είμαστε γεμάτοι-δεν το ήξερες αυτο?

Όταν αφαιρούμε φτανουμε στην αρχή μας. Αυτη τη σταθερή -αμεταβλητη αρχή-της οποίας χρωστάμε τα πάντα μας.

Δεν εψαχνα ποτέ για απαντησεις-μόνο αφαιρούσα...

Ετσι ήξερα πάντα να βρίσκω τις απαντήσεις μου...