Νυχτα στο βράχο.

Θυμάμαι μια νύχτα-με έναν γεμάτο ουρανό,τ'αστέρια,τα σύννεφα-βουνά πάνω στα κύματα.
Θυμάμαι το πάγωμα του χρόνου και μια ψυχή που δε σταμάτησε να νιώθει,να σπάει, να ταξιδεύει.
Θυμάμαι πόσο προσπάθησα να αποτυπώσω μέσα μου την εικόνα για να την κουβαλώ δική μου.


Θυμάμαι ένα νησί, που ήθελα πάνω του να γείρω.

Γιατί πάντα ήμουν οπτικός τύπος.

Σταμάτησα τα χρόνια μου να προστατεύω. 
Και όσο μεγαλώνω έναν έναν τους παλιούς μου πόνους απομυθοποιώ.


Βάζω τις μνήμες σε σειρά και για πρώτη φορά αναγνωρίζω τη νεανικότητα των προσώπων στις φωτογραφίες.
Τα μεγάλα μου πάθη, με δέρμα και αυτά-μοιάζουν με παιδιά που  δε γερνάνε ποτέ-και εγώ μπορώ μόνο να τα αγκαλιάσω , να τα χαϊδέψω - να τα καταλάβω.


Όσα άσχημα όχι είπα, τόσα γύρισαν σε μένα-και τώρα που ισοφάρισα τα όχι μπορώ να σταματήσω και να δώ το τώρα μου μέσα από μια στοίβα παλιών φωτογραφιών.


Είπαμε...πάντα ήμουν οπτικός τύπος.

Moments

Διόρθωση με όρους θεατρικούς.

Ανάδυση από το σκουριασμένο τώρα.

Στο ράδιο η Dietrich έχει ήδη μπεί στη ψυχή της. 

Ενα τραγούδι την κάνει αθάνατη.

5 εκατοστά πάνω από το καινούργιο πάτωμα, το ζωντανό μου κορμί κινείται με ήχους.

Σε μια γωνία ασπρόμαυρη η Γώγου χορεύει ζεϊμπέκικο.

Σημειώση των νέων συντεταγμένων.

Να μη ξεχάσω το τώρα. 

Το σημειώνω ως σημείο εκκίνησης, μαζί με εμένα και όλα τα πρόσωπα που γεννήθηκαν από εμένα για μένα.

Είπαμε...διορθώνομαι.

τραγούδια

Δεν κινείσαι. 


Και σε βρίσκει ένα τραγούδι -εκεί που στέκεσαι ζωντανή σιγανή-και σε σηκώνει τόσο ψηλά-πάνω απο όλα και όλους . 


Και θυμάσαι εσένα-τη ζωή 


και αυτήν την γαμημένη επανάσταση που άφησες στη μέση.


Τα αγαπώ τα τραγούδια.


Σπάνε τη σιωπή μου. Μόνο αυτά με σπάνε. Μόνο αυτά.


Πόσο μισώ τα τραγούδια...