Είμαστε σιωπές  

που κοιμίζουν τα όνειρα.

Είμαστε μονοσύλλαβοι δισταγμοί 

που όλο θέλουν. 

Είμαστε αυτό που έμεινε. 

Είμαστε αυτό που χάσαμε

(άκου, χτυπάει 

μέσα μας).

Ειμαστε αυτό που θέλουμε να βρούμε.

Είμαστε όλες οι μουσικές του κόσμου. 

Είμαστε θόρυβος. 

Είμαστε εγω εσυ αυτός αυτη εμείς εσεις αυτοί

σε χίλιες εικόνες παριστανουμε τους εαυτούς μας.

εσύ

κι όταν ο τέλειος εαυτός σου σε αφήσει, έλα. 

Πάντα σε σκεφτόμουν χωρίς αυτόν.

πνίγεσαι

βγαλε τα ρουχα

πνίγεσαι 

φόρα τα βαριά 

/τα ασπρα όνειρα

θα φυσήξω αερα

να σηκωθει κυμα

να σε σκεπασει

πνίγεσαι

ελα να σου απλωσω το χερι

πνίγεσαι

να νομίζουμε πως προσπαθησαμε

θα φυσήξω χωμα 

χωμα βυθου

υγρό

γεμάτο

διαβρωση

να σε κρύψει απο αυτούς που πασχίζουν για ζωή

και ταχα θα σε σώσουν.

Ραγίζω ραγίζεις

γυαλινη πολη

μεσα στο ράγισμα του κοσμου

ανάμεσα σε θολές ανάσες

γυαλινη κουκλα

μεσα στο ράγισμα του χρόνου

ανάμεσα σε δέκα γέννες

γυαλινη ελπιδα

γυάλινη ελπίδα

μεσα στο ράγισμα του πόνου

ανάμεσα σε βραχνές ανάσες.

Κατσε

να σου πω

για τις πληγές 

κατσε 

να σου πω

για την ελπίδα που σε εφερε σε εμενα νεκρό.

Κι αν σπασω 

πάλι το ίδιο θα είναι.

treasure

Κοιτάς.

Εγώ ειμαι.

πάνω

ψηλά

και εσυ ο αερας

που θα με φέρει κοντά σου 

και σε αυτη τη ζωή.

Love drop

Πεταξέ τα όλα.

Εγώ και εσύ σε ένα απέραντο σύμπαν.

Ιστορία μιας ιστορίας

Λευκό χαρτί/ μαύρα ματια/ φως που αναβοσβήνει μεσα της         
 μαύρα γραμματα /λευκό τσιγαρο/ σκοτάδι πίσω απο το φως μεσα του

Θάλασσα μεσα στις σταγόνες των δεντρων που σκεπάζουν τα όνειρά του
φυλλα μέσα στη θάλασσα που επιπλεουν τη φαντασία της.

Ανάμεσά τους δρόμοι
αμετρητοι 
σε ευθείες /καμπύλες
δρόμοι βρώμικοι
δρόμοι απάτητοι 
δρόμοι 

Συναντηση

Πολύχρωμο χαρτι/κλειστά μάτια/φως που καιγεται μεσα της
μπλέ γραμματα/διαφανη ανάσα/ αέρας που φυσάει μέσα του.

Αποχωρισμός

Δρόμοι

θάλασσα

Αγάπη.

ηρεμία

Άπιαστα όνειρα/
άπιαστα.
Βουτάτε στη λίμνη μου,
ταρακουνάτε τα νερά 
και 
με βουλιάζετε.

Όταν φοβήθηκες δεν ήρθε κανείς.
.
Δεν άκουσαν. 
.
Ούτε τους γρήγορους χτύπους του μυαλού.

Που καθως έσπαγε φανέρωνε το φως.
__________________________________

Τώρα που λάμπεις - όλοι φοβούνται. 

Κορίτσι

Όλα είναι εικόνες. 
Ενα κύμα, ένα άγγιγμα. 
Ένα χέρι που σε κρατά σταθερά κάτω απ'το κύμα. 
Για ένα δέρμα. Για έναν όρθιο ύμνο. 
Ύμνο για τη χαμένη αθωότητα. 
Μέσα στο κύμα-κάτω απ'το κύμα.

(Μία εικόνα  στο κομοδίνο του μυαλού σου. το απλωμένο χέρι για την επιφάνεια. ο νεκρός χρόνος πρίν τη πρώτη ανάσα. το μετά. και το αναπόφευκτο πρίν.Εσύ φταίς. )

Περνάει ο καιρός. 

Το κύμα εκεί.

Το χέρι γερασμένο-

και εσύ έμαθες να μή βουλιάζεις πιά.

Ακούς βαμμένα κορίτσια που τραγουδούν. 

Τα αγαπάς τα κορίτσια. 

Αυτές τις γυναίκες.

Που περπατούν πάνω στο κύμα κι έμαθαν να μή βουλιάζουν πιά.

πρώτη έκδοση

Να προλάβεις τι; ΛΕΓΕ.

Να προλάβεις τους φίλους; Δε σε υπολογίζουν. Δεν σε έχουν ανάγκη.

Να σκίζεις τη σάρκα σου  για να ζήσεις;

Και αυτή η ζωή τί θα είναι;

Θα γυρνάς ξανά και ξανά στις σκέψεις και δεν θα μπορείς να τις διαχειρισθείς. Και αυτό θα συμβαίνει κάθε μέρα- κάθε νύχτα. Και θα μεγαλώνεις. Και θα αλλάζεις τόσο λίγο που οι σκέψεις σου θα είναι πάλι αυτές.

Και κάθε λεπτό- κάθε γαμημένο λεπτό, θα αναρωτιέσαι. Τί να προλάβω; Πώς να προλάβω?

Θα ικετεύεις για κάτι άλλο, όλο και πιο πολύ. Κι όσο ικετεύεις- μέσα σου- τόσο θα απομακρύνεσαι- απο αυτό που νόμιζες πως ήταν η ζωή σου, από αυτό που έβλεπες στον ξύπνιο σου και το περνούσες για όνειρο.

Κι ακόμη ένα βράδυ θα αγαπιέσαι λάθος. 

Θα σε αγαπάς μικρή μου όπως δεν μίσησες κανέναν άλλον. 

Και θα γίνεσαι. Και θα μάθεις πώς σε φωνάζουν οι άλλοι. Και δεν θα ακούς. Τίποτα. Κανέναν. Γιατί θα ακούς μόνο τις σκέψεις σου. Εκείνες . Τις Ιδιες με τότε που ήθελες σαν ηλίθια να προλάβεις. για να μη σε προλάβουν αυτές.

Και θα ζαρώνεις, μέχρι που θα είσαι ίδια με τη θαμπή κουκίδα που νόμιζες για εικόνα όταν ήσουν ακίνητη.

Το μπλέ της πλατείας.

Θέλω το παλιό καφέ. 
Αυτό με τις μεγάλες τζαμαρίες και τα ξύλινα παλιά τραπέζια. 
Κάτω από τα μπλέ του πρώτου κτιρίου να αγκαλιάσω ξανά τις ιστορίες της πλατείας.
Να έρθεις εσύ -και όλοι οι φίλοι-να μιλήσουμε για ποιήματα, για όνειρα, για νέες ιδέες. 
Να είμαστε πάλι ενθουσιασμένοι-με το αύριο. 
Θέλω να σηκώσουμε ξανά τη ζωή μας.
Θέλω να γελάς.\Να κλαίς.
Δυνατά.

Σα να ζείς.
Αληθινά.
Οπως θα έπρεπε.

κι όχι να κρύβεσαι .

Θέλω το παλιό μας καφέ.
Αυτό που ήξερες πως θα με βρείς-για να μιλήσεις για όνειρα.

Με τα παλιά χαραγμένα τραπέζια.
Εκείνα που άλλαξαν, για να περνάει η ζωή αδιάφορα
χωρίς παλιές χαρακιές.

fuck it

Θα πάω για τρέξιμο στο δάσος, φορώντας το κόκκινο μου φούτερ.

Αυριο, εγώ θα σκοτώσω τον λύκο.

...και θέλω να δω ανθρώπους ίδιους, στα χρώματα των ονείρων μου. όχι άλλους.

...και θέλω να αναπνεύσω  αέρα, αυτόν της νύχτας που ανεμίζει στους μεγάλους δρόμους....και μουσικές...Ναι...μουσικές .

Μέσα στο κεφάλι μας όλα τα soundtrack του κόσμου να σιγοντάρουν τη ζωή μας.

     

              Πάρε με μακριά... μέσα στις καταιγίδες που έτρεξαν να μας φοβίσουν.

αναμετάδοση

Μπλόκ - Πένα 

Η βροχή δε σταματάει στα χέρια μου. 

Τρέχει στο δέρμα μου 

Μπλόκ -Πένα.

Σε σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό. 

Νομίζω πως κάτι σημαίνει που ακόμη θυμάμαι όλες τις εκφράσεις του προσώπου σου.

Κρυφή σκέψη.

Μπλόκ - Πένα.

Απο σήμερα θα μου κρατήσω μυστικά.

Ξεκινώ από το δικό σου.

Νυχτα στο βράχο.

Θυμάμαι μια νύχτα-με έναν γεμάτο ουρανό,τ'αστέρια,τα σύννεφα-βουνά πάνω στα κύματα.
Θυμάμαι το πάγωμα του χρόνου και μια ψυχή που δε σταμάτησε να νιώθει,να σπάει, να ταξιδεύει.
Θυμάμαι πόσο προσπάθησα να αποτυπώσω μέσα μου την εικόνα για να την κουβαλώ δική μου.


Θυμάμαι ένα νησί, που ήθελα πάνω του να γείρω.

Γιατί πάντα ήμουν οπτικός τύπος.

Σταμάτησα τα χρόνια μου να προστατεύω. 
Και όσο μεγαλώνω έναν έναν τους παλιούς μου πόνους απομυθοποιώ.


Βάζω τις μνήμες σε σειρά και για πρώτη φορά αναγνωρίζω τη νεανικότητα των προσώπων στις φωτογραφίες.
Τα μεγάλα μου πάθη, με δέρμα και αυτά-μοιάζουν με παιδιά που  δε γερνάνε ποτέ-και εγώ μπορώ μόνο να τα αγκαλιάσω , να τα χαϊδέψω - να τα καταλάβω.


Όσα άσχημα όχι είπα, τόσα γύρισαν σε μένα-και τώρα που ισοφάρισα τα όχι μπορώ να σταματήσω και να δώ το τώρα μου μέσα από μια στοίβα παλιών φωτογραφιών.


Είπαμε...πάντα ήμουν οπτικός τύπος.

Moments

Διόρθωση με όρους θεατρικούς.

Ανάδυση από το σκουριασμένο τώρα.

Στο ράδιο η Dietrich έχει ήδη μπεί στη ψυχή της. 

Ενα τραγούδι την κάνει αθάνατη.

5 εκατοστά πάνω από το καινούργιο πάτωμα, το ζωντανό μου κορμί κινείται με ήχους.

Σε μια γωνία ασπρόμαυρη η Γώγου χορεύει ζεϊμπέκικο.

Σημειώση των νέων συντεταγμένων.

Να μη ξεχάσω το τώρα. 

Το σημειώνω ως σημείο εκκίνησης, μαζί με εμένα και όλα τα πρόσωπα που γεννήθηκαν από εμένα για μένα.

Είπαμε...διορθώνομαι.

τραγούδια

Δεν κινείσαι. 


Και σε βρίσκει ένα τραγούδι -εκεί που στέκεσαι ζωντανή σιγανή-και σε σηκώνει τόσο ψηλά-πάνω απο όλα και όλους . 


Και θυμάσαι εσένα-τη ζωή 


και αυτήν την γαμημένη επανάσταση που άφησες στη μέση.


Τα αγαπώ τα τραγούδια.


Σπάνε τη σιωπή μου. Μόνο αυτά με σπάνε. Μόνο αυτά.


Πόσο μισώ τα τραγούδια...