23.01.2011

Αφήσα την Αθήνα πίσω μου.

Κυριακή πρωϊ- ο νέος κήπος ξαπλώνει στο πρώτο φως του ήλιου.

Τα παιδια κοιμουνται ακόμη.

Φτιαχνω καφε.

Ο καθρεφτης εκει.

Ξυρίζω τα μαλλια μου, φευγει το βαρος του κόσμου απο πάνω μου.

Πίνω καφέ.

Βαζω το κόκκινο παντελόνι-(αυτό που "δε μου πάει")

Ο Jeff Bridges μιλάει τη μουσική του

και εγω ταξιδεύω στις μακρινές σκέψεις κοντινών ψυχών.

Είναι πρωϊ ακόμη.

Μα σημερα όλη τη μερα πρωϊ θα είναι...

χρόνος

Κυκλος ο χρόνος

-γεμάτος τροχιές παράλληλες

-τροχιες με ανθρωπους στα συρματά τους

-γυρω απο μόνο ένα σημαντικό (εντελώς ασήμαντο) κέντρο.

Και εγω ζηταω σπείρες /μπλεγμενες/μεταξυ των αστεριών /των σκουπιδιών του διαστηματος/

Και εγω δενω τα συρματα/

Και εγω χαλάω τις τροχιες/τη συνέπεια του χρόνου/πηδαω απο τροχιες στο κενό/αγαπάω τους πιο αδυναμους /(κρατιουνται με δυσκολια πια)

χορευω μεσα στο χρόνο /ανακατευω τα λεπτα του.

Είναι περίεργο να ζεις μια άλλη ζωή.

Κοιτάς χωρίς να βλέπεις.

Είναι περίεργο να εισαι εδω χωρίς να είσαι.

Διαβασα ακριβώς τα λόγια μου

σε λάθος εργο , σε λάθος σκηνη.

Ημουν εκει που ελειπες και μιλαγα για σενα.

Σε άλλον ήρωα σε άλλη πλοκή.

*

Θα κρατησω ενα κλειδι

για χρονια θα το κουβαλαω

στη στενή μου τσεπη

κι οταν πεθανω

θα το αφησω στον καλυτερο-

ίσως αυτός βρει

την πόρτα του.

(Ο ήχος της σελίδας μου εκκωφαντικός - σκίζεται - όσο εσυ τη διαβαζεις).

Στη γωνιά -αυτη τη βρώμικη γωνιά-

που εχεις χρόνια να περάσεις

ακούγεται το σύρσιμό της- απο τον αέρα- από αυτόν τον κίτρινο αέρα.

Και κοιταζει γυμνή εκείνη τη πορτα-τη θαμπή

που εχει κλείσει μέρες-χρόνια

και τη κοιτάζει γυμνή αυτή τη στιγμή -και την επόμενη-και πάλι.

Ο ήχος της απουσίας εδώ είναι η ηχώ όλων-αυτόν που ήταν κάποτε-στο λησμονημένο κάποτε.

Και μένει εκεί.Αυτή.Η ηχώ.Η απουσία.

Χωρίς εξώφυλλα-χωρίς περίληψη για το περίεργο κοινο.

Κάποιος φίλος μου είπε πώς ποτε δεν επιστρέφουμε από τα ταξίδια μας,

είμαστε πάντα κάποιοι άλλοι όταν επιστρέφουμε.

Δεκάδες ταξίδια, χιλιάδες εικόνες.

Μέσα μας - μας πλάθουν ξανά και ξανά -καθώς ερχονται ξανά στα όνειρα.

Μας δείχνουν γωνιές που ξεχάσαμε και συνεχίζουν να μας αλλάζουν.

Δεν επιστρέφουμε ποτε απ'τα ταξίδια μας.