Κορίτσι

Όλα είναι εικόνες. 
Ενα κύμα, ένα άγγιγμα. 
Ένα χέρι που σε κρατά σταθερά κάτω απ'το κύμα. 
Για ένα δέρμα. Για έναν όρθιο ύμνο. 
Ύμνο για τη χαμένη αθωότητα. 
Μέσα στο κύμα-κάτω απ'το κύμα.

(Μία εικόνα  στο κομοδίνο του μυαλού σου. το απλωμένο χέρι για την επιφάνεια. ο νεκρός χρόνος πρίν τη πρώτη ανάσα. το μετά. και το αναπόφευκτο πρίν.Εσύ φταίς. )

Περνάει ο καιρός. 

Το κύμα εκεί.

Το χέρι γερασμένο-

και εσύ έμαθες να μή βουλιάζεις πιά.

Ακούς βαμμένα κορίτσια που τραγουδούν. 

Τα αγαπάς τα κορίτσια. 

Αυτές τις γυναίκες.

Που περπατούν πάνω στο κύμα κι έμαθαν να μή βουλιάζουν πιά.

πρώτη έκδοση

Να προλάβεις τι; ΛΕΓΕ.

Να προλάβεις τους φίλους; Δε σε υπολογίζουν. Δεν σε έχουν ανάγκη.

Να σκίζεις τη σάρκα σου  για να ζήσεις;

Και αυτή η ζωή τί θα είναι;

Θα γυρνάς ξανά και ξανά στις σκέψεις και δεν θα μπορείς να τις διαχειρισθείς. Και αυτό θα συμβαίνει κάθε μέρα- κάθε νύχτα. Και θα μεγαλώνεις. Και θα αλλάζεις τόσο λίγο που οι σκέψεις σου θα είναι πάλι αυτές.

Και κάθε λεπτό- κάθε γαμημένο λεπτό, θα αναρωτιέσαι. Τί να προλάβω; Πώς να προλάβω?

Θα ικετεύεις για κάτι άλλο, όλο και πιο πολύ. Κι όσο ικετεύεις- μέσα σου- τόσο θα απομακρύνεσαι- απο αυτό που νόμιζες πως ήταν η ζωή σου, από αυτό που έβλεπες στον ξύπνιο σου και το περνούσες για όνειρο.

Κι ακόμη ένα βράδυ θα αγαπιέσαι λάθος. 

Θα σε αγαπάς μικρή μου όπως δεν μίσησες κανέναν άλλον. 

Και θα γίνεσαι. Και θα μάθεις πώς σε φωνάζουν οι άλλοι. Και δεν θα ακούς. Τίποτα. Κανέναν. Γιατί θα ακούς μόνο τις σκέψεις σου. Εκείνες . Τις Ιδιες με τότε που ήθελες σαν ηλίθια να προλάβεις. για να μη σε προλάβουν αυτές.

Και θα ζαρώνεις, μέχρι που θα είσαι ίδια με τη θαμπή κουκίδα που νόμιζες για εικόνα όταν ήσουν ακίνητη.

Το μπλέ της πλατείας.

Θέλω το παλιό καφέ. 
Αυτό με τις μεγάλες τζαμαρίες και τα ξύλινα παλιά τραπέζια. 
Κάτω από τα μπλέ του πρώτου κτιρίου να αγκαλιάσω ξανά τις ιστορίες της πλατείας.
Να έρθεις εσύ -και όλοι οι φίλοι-να μιλήσουμε για ποιήματα, για όνειρα, για νέες ιδέες. 
Να είμαστε πάλι ενθουσιασμένοι-με το αύριο. 
Θέλω να σηκώσουμε ξανά τη ζωή μας.
Θέλω να γελάς.\Να κλαίς.
Δυνατά.

Σα να ζείς.
Αληθινά.
Οπως θα έπρεπε.

κι όχι να κρύβεσαι .

Θέλω το παλιό μας καφέ.
Αυτό που ήξερες πως θα με βρείς-για να μιλήσεις για όνειρα.

Με τα παλιά χαραγμένα τραπέζια.
Εκείνα που άλλαξαν, για να περνάει η ζωή αδιάφορα
χωρίς παλιές χαρακιές.

fuck it

Θα πάω για τρέξιμο στο δάσος, φορώντας το κόκκινο μου φούτερ.

Αυριο, εγώ θα σκοτώσω τον λύκο.

...και θέλω να δω ανθρώπους ίδιους, στα χρώματα των ονείρων μου. όχι άλλους.

...και θέλω να αναπνεύσω  αέρα, αυτόν της νύχτας που ανεμίζει στους μεγάλους δρόμους....και μουσικές...Ναι...μουσικές .

Μέσα στο κεφάλι μας όλα τα soundtrack του κόσμου να σιγοντάρουν τη ζωή μας.

     

              Πάρε με μακριά... μέσα στις καταιγίδες που έτρεξαν να μας φοβίσουν.