Όνειρο τις νύχτες , μετριάζει το άπειρο με το τώρα,
και λίγο πριν το αποκορύφωμα-
σαστίζει το μαύρο μπρός στον τεράστιο εχθρό.
ξετυλίγει το φώς του, ήλιος τόσο δυνατός
που όλα φωτίζονται και δείχνουν αστεία.
05 08 2011
Δε θέλω τίποτα. Κλείστε τις μουσικές σας.
Εχω το δικό μου τραγούδι να σιγοψιθυρίζω.
Δε ζητάω τίποτα.
Χαμηλώστε τις φωνές σας να ακουστεί αυτό το τρίξιμο της ψυχής ανάμεσα στις λέξεις.
Στα παλιά μου όνειρα υπήρχαν όνειρα-στα καινούργια μου όνειρα υπάρχουν πολεις.
Και χαμόγελα.
Θυμάσαι? Ναι, χαμόγελα.
Και προχωρώ μεσα στους δρόμους τους.
Στα δικά μου όνειρα είμαι ελεύθερη.
Πιστευεις σε κατι;
Ερχεται μερα-ετοιμαζεις το πρόσωπό σου -κλείνεις την πόρτα πίσω σου.
Περνάς το κίτρινο σπίτι-προχωράς ανάποδα.
Από μακριά διακρίνεις το δρόμο.
Βιάσου
Αρπάζεις τη γραμμή του-Γονατίζεις-και αυτή σε πάει.
Ταξίδια που ξεχασες να πάς και ήρθαν πάλι.
Όπου κι αν πάς θα σε βρώ.
Οι δρόμοι του ονείρου σε βρίσκουν πάντα.
Όπου κι αν πάς
Όπου κι αν είσαι.
Όλα είναι απλα. Τόσο απλά που μας μπερδεύουν. Γιατί δε μαθαμε να αφαιρούμε -μόνο να προσθέτουμε. Πάντα προσθέτουμε-και τρέμουμε τις αφαιρέσεις.
Μόλις αδειασουμε θα είμαστε γεμάτοι-δεν το ήξερες αυτο?
Όταν αφαιρούμε φτανουμε στην αρχή μας. Αυτη τη σταθερή -αμεταβλητη αρχή-της οποίας χρωστάμε τα πάντα μας.
Δεν εψαχνα ποτέ για απαντησεις-μόνο αφαιρούσα...
Ετσι ήξερα πάντα να βρίσκω τις απαντήσεις μου...
Κρυμμένες μέρες.
Μεσα στον αέρα που άφησα απ'εξω.
Κρυμμένη και εγω.
Εξω απ' τον κόσμο που με αφησε μόνη.
Και δεν μιλάς για αλήθειες, ποτε. Μόνο τις ιδιες λέξεις αναπλάθεις-παιζοντας με τα γράμματα- λες και τους άλλους ξεγελας-χωρίς τη ζωή σου να λογαριάζεις.
Και έχεις να πιείς μέρες-και η αλήθεια έγινε αδιάφορη.
Και εχεις να κάνεις πολλά ακόμη -μα εισαι εσυ και όλοι λείπουν-όσο πριν κι ακόμη πιο πολύ.
Και έχεις και μια στιγμή -που διαρκεί όλη τη μέρα
Και έχεις και μια στιγμή-όση κι η νύχτα μαζί-που είσαι εσυ-και όλα τα μέσα που στριμώχνονται στις γωνιές σου-και δεν τα χωράς πια.
Subscribe to:
Posts (Atom)