τόσο πρωϊ

απομειναρια νύχτας σκόρπια στον ουρανό

που καθως διώχνει απο πάνω του τα αστέρια

γεμίζει τα ανοιχτα μου ματια με σκόνη

σκόνη νύχτας

μεσα στη θολή μερα

καθεσαι στην ακρη

πετας τα σκοινιά σου

πάνω στα αστέρια γατζώνεσαι

και πια δε θυμασαι

ούτε τις άκρες

ούτε τα σκοινιά..

Μέσα σε μια νύχτα φάνηκαν όλα τα όνειρα

στο ξημέρωμα ήμουν πάλι άδεια.

Στενό /Εξάρχεια/Αθήνα.

Στο ύψος σου δεν είμαι εγώ , παρά μια γυναίκα που τεντώνει τη ψυχή για να σε αγγίξει

τώρα/σήμερα/Βράδυ

δε ψαχνω- μόνο καποιες φορές τα αρώματα επιστρεφουν...

Επιστροφής

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό, έχουν όλοι φύγει.

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό τίποτα δεν είναι ίδιο.

ο κόσμος αλλάζει

εσύ αλλάζεις

άλλες ανάσες

άλλες σκέψεις

άλλοι φόβοι.

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό αναρωτιέσαι, να συμμετέχω ξανά?

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό αναρωτιέσαι, να περπατήσω στους ίδιους δρόμους?

οι δρόμοι είναι ίδιοι

μα εσύ αλλάξες

άλλες σκέψεις

άλλο βήμα.

Είπα να κλείσω το τετράδιο-blog αυτό του μυαλού μου

με ξένισαν οι κίτρινες σελίδες

με ξένισε η αλλαγη στα γύρω τετράδια..

μα το άνοιξα γιατί χρειαζόταν λευκές σελίδες η σκέψη μου

και οι σελίδες ακόμη δεν έχουν τελειώσει.

Θα περπατήσω στα παλιά λημέρια λοιπόν

και όλο και κάποια οικεία λόγια αγαπημένα θα συναντήσω..

Φοβάμαι.

Τις μέρες που δεν έχει σύννεφα τις φοβάμαι. Κλεισμένη παραμονεύω τον πρώτο εχθρό.

Φοβάμαι πως θα είναι ο τελευταίος. Ο πιο σκληρός . Και θα έρθει - μια μέρα χωρίς σύννεφα.

Να κοροϊδέψει τη διαύγεια του σύμπαντος, να βρωμίσει τον μόλις γυαλισμένο ουρανό.

ΚΑι όσο φοβάμαι

τόσο μου κρύβεται.

Γιατί ο φόβος σε αλλάζει και ίσως σε σώζει απο αυτό που πάντα φοβόσουν.

Αυτά που δεν έζησες μη φοβάσαι

αυτά έφυγαν 

και εσύ είσαι πίσω 

και εσύ δεν είσαι

πουθενά

σε καμιά χώρα 

σε καμιά σκεψη 

σε καμιά φοβία 

ελπίδα 

αναγκη 

Και εσύ που βρέθηκες σε τόσες ιστορίες 

ξεθωριάζεις 

σε κάθε φωτογραφια

σα να ήσουν άλλη

σα να νόμιζες 

πως είσαι εκει

μα πάντα αλλού ήσουν...