εδώ είμαι..

τώρα που έσβησαν τα φώτα

σώπα..

- και θα ακουστώ σα βήμα μέσα απ'τις σκιές-

και θα με δείς

κρυφά μεταμορφώνομαι σκληρέ μου

μην ησυχάζεις-

ντύνομαι γυναίκα

το βράδυ αυτό

και εσύ δε θα ξεφύγεις.

Λες και το ψέμα θα σε σώσει

από εσένα

και απο ότι λες πως σε ορίζει

δεν θα σε χάσω 

γιατί ποτέ δε σε ήθελα.

κι ας ψιθυρίζω ψεύτικες αγάπες .

 

-"Όπως παλιά", λές.

Προχωράς στο σκοτάδι

-σα σιωπή -νανουρίζεσαι

σε ωκεανούς ανάγκης και βότκας.

Και την στιγμή που χάνεσαι 

είναι η στιγμή που υπάρχεις..

Ιδρωμένη Ψυχή Μέσα

 

Σε γυάλινο Όνειρο

Λίγο Πρίν

 

Την Αυγή

Μαζεύεται

 

Από Το Φόβο

Του Κρότου.

photo by Ion

Ξ.Τ.

Στάθηκε εκεί -απέναντί του.

Σα Μαύρο πανί , έτοιμο να το παρασύρει ο αέρας-

το τελευταίο του σημάδι ανάμεσα στη ζωή και το σκοτάδι.

Κόρη ευγενική, με κόκκινα μάτια- λυτρωμένη από τον πρωϊνό αέρα του πρώϊμου καλοκαιριού.

Μέσα στη  αγκαλιά μου απλώνομαι.

Θάλασσα ζεστη γυαλίζω τα κοχύλια μου

και απο το τέλος της αχτίδας αντανακλώ την έρημο.

Πάνω σε χρόνους άχρονους αλλάζω επιφάνειες κάθε λεπτό 

και κάθε λεπτό είμαι άλλη- 

-απο την ίδια σύσταση.

Δεν αναπνέω-

απλώνομαι -

από τη μια άκρη μου στην άλλη 

ανακαλύπτω

καταπίνοντας λίγη ακόμη στεριά- 

-στεγνή-

αφήνω να ζήσουν μέσα μου όλες οι εικόνες

-λίγο αλλιώς-

υδάτινα ντυμένες

απο το υγρό στην άκρη των βλεφάρων.