Ιδρωμένη Ψυχή Μέσα

 

Σε γυάλινο Όνειρο

Λίγο Πρίν

 

Την Αυγή

Μαζεύεται

 

Από Το Φόβο

Του Κρότου.

photo by Ion

Ξ.Τ.

Στάθηκε εκεί -απέναντί του.

Σα Μαύρο πανί , έτοιμο να το παρασύρει ο αέρας-

το τελευταίο του σημάδι ανάμεσα στη ζωή και το σκοτάδι.

Κόρη ευγενική, με κόκκινα μάτια- λυτρωμένη από τον πρωϊνό αέρα του πρώϊμου καλοκαιριού.

Μέσα στη  αγκαλιά μου απλώνομαι.

Θάλασσα ζεστη γυαλίζω τα κοχύλια μου

και απο το τέλος της αχτίδας αντανακλώ την έρημο.

Πάνω σε χρόνους άχρονους αλλάζω επιφάνειες κάθε λεπτό 

και κάθε λεπτό είμαι άλλη- 

-απο την ίδια σύσταση.

Δεν αναπνέω-

απλώνομαι -

από τη μια άκρη μου στην άλλη 

ανακαλύπτω

καταπίνοντας λίγη ακόμη στεριά- 

-στεγνή-

αφήνω να ζήσουν μέσα μου όλες οι εικόνες

-λίγο αλλιώς-

υδάτινα ντυμένες

απο το υγρό στην άκρη των βλεφάρων.

Ήχος σπίρτου.

μυρίζει η ψυχή θειάφι.

Τα παιδιά κοιμούνται κι εγώ στα κρυφά κλέβω μια ανάσα καπνού όπως όταν έκανα τα πρώτα μου τσιγάρα.

Ο μικρός κλαίει.

Το τσιγάρο μόνο του, στο αυτοσχέδιο τασάκι - αγχωμένα ελεύθερο- θυμάται τα όνειρα των χειλιών μου όταν έβγαινα με ορμή στη ζωή.

Είμαι παιδί- έφηβη -ζωντανή-

είμαι αυτή που φωνάζουν μαμά.

Το χθές μπλέκει το παρόν μου

ή εγώ είμαι το χθές και το σήμερα δεν μπορεί να με αφομοιώσει.

Θυμάμαι εκείνα τα βράδια με ζωή.

έσκυβα πάνω απ'τα τραγούδια και φώτιζα τόσο δυνατό φως που όλα τα έβλεπα σκιές και ξεγελιόμουν.

Περπάταγα διαφορετικά τότε. Σαν να πλησίαζα κάτι.  Λές και πήγαινα κάπου.

Μίλαγα διαφορετικά τότε. Πιο λίγο. Πολύ πιο λίγο.

Και όταν μίλαγα, τρανταζόταν όλη μου η ανασφάλεια.

Προχωρούσα κρυφά μέσα από τους δρόμους.

Και ενώ ήμουν, φοβόμουν πως δεν θα με δούν.

και μέσα στο σκοτάδι περπάταγα -για να με δούν- αυτοί που έχουν μάθει να ξεχωρίζουν.

Μα κι αυτοί, κρύβονταν - και καμία θέληση να βγούν στο φως δεν είχαν.

Ετσι, τους άφησα εκεί.

Χαμένους για πάντα στις σκιές-με εξασθενημένα μάτια για καθοδήγηση.

Και η ζωή τα βράδια άλλαξε.

Δεν είχα όνειρα- ούτε φως να με τυφλώνει.

Αρχισα δειλά να μιλώ.

Άρχισα να σταματώ στο δρόμο μου, χωρίς να θέλω να προλάβω κάτι.

Βγήκα στους κεντρικούς δρόμους.

Και έτσι- όλοι σταμάτησαν να με βλέπουν-

καθώς σταμάτησα να ξεχωρίζω - μέσα απ'τις σκιές...

.κλεισμένη στην πόλη μου 

με όλα τα βλέφαρα ανοιχτά-

μεσα σε λάθη υπάρχω .