(Ο ήχος της σελίδας μου εκκωφαντικός - σκίζεται - όσο εσυ τη διαβαζεις).

Στη γωνιά -αυτη τη βρώμικη γωνιά-

που εχεις χρόνια να περάσεις

ακούγεται το σύρσιμό της- απο τον αέρα- από αυτόν τον κίτρινο αέρα.

Και κοιταζει γυμνή εκείνη τη πορτα-τη θαμπή

που εχει κλείσει μέρες-χρόνια

και τη κοιτάζει γυμνή αυτή τη στιγμή -και την επόμενη-και πάλι.

Ο ήχος της απουσίας εδώ είναι η ηχώ όλων-αυτόν που ήταν κάποτε-στο λησμονημένο κάποτε.

Και μένει εκεί.Αυτή.Η ηχώ.Η απουσία.

Χωρίς εξώφυλλα-χωρίς περίληψη για το περίεργο κοινο.

Κάποιος φίλος μου είπε πώς ποτε δεν επιστρέφουμε από τα ταξίδια μας,

είμαστε πάντα κάποιοι άλλοι όταν επιστρέφουμε.

Δεκάδες ταξίδια, χιλιάδες εικόνες.

Μέσα μας - μας πλάθουν ξανά και ξανά -καθώς ερχονται ξανά στα όνειρα.

Μας δείχνουν γωνιές που ξεχάσαμε και συνεχίζουν να μας αλλάζουν.

Δεν επιστρέφουμε ποτε απ'τα ταξίδια μας.

Τη μια φωνή που επαψε να ψιθυριζει τη θαβω βαθια

εκει που ειμαι

εκεί που χρειαζεται για να με αγγίξει.

(και το βαθια δεν ειναι η γη μου -

μα ο αερας που μεσα -μόλις γεννήθηκα- στο διάδρομο μου εγκλωβίστηκε).

Τί να μου πεις?

αυτα που μίλαγες τα πήραν τα χρόνια

αυτα όλα αυτα που ξαπλωμένοι ονειρευόμασταν γερασαν.

Χαλασαν.

Αυτα και όλα τα άλλα που μου αφηνες τα πρωϊνά που το εσκαγες μαζι με το τελευταίο σκοταδι, παλιωσαν και τωρα πιανουν το χωρο μου.

γεμιζουν τις γωνιες μου με κίτρινο τότε.

Τί να μου πεις?

Χαθηκαμε και οι δύο στο διαφορετικό μας τώρα.

24.08.10

Άρρωστο φεγγάρι

οσο περνουν οι μέρες σβήνει

όσο περνούν οι μέρες χάνομαι και εγω.

Πώς ζούμε, με προκάτ ανάγκες

με πλαστικές ασήμαντες σημαίες

πώς ζούμε, με ξεφτισμένες ιδέες

με παραμύθια χωρίς φαντασία.