Πώς ζούμε, με προκάτ ανάγκες

με πλαστικές ασήμαντες σημαίες

πώς ζούμε, με ξεφτισμένες ιδέες

με παραμύθια χωρίς φαντασία.

Βαρέθηκα τα όνειρα

αυτά που με βάδιζαν τη μερα

Βαρεθηκα τα μισοχτισμένα τους λόγια

Ουτε μια στιγμή ολόκληρα

Σκαβω τα θεμέλια μου να τα γκρεμίσω.

Βαρέθηκα τα όνειρα

και αυτά ερείπια

μέσα στα μισοτελειωμένα τους στηρίγματα

κοιταζουν πίσω

τις ωρες που δυνάμωναν

μεχρι να φτάσουν εδω.

Στο στασιμο τους τίποτα.

ΚΑι αυτά βαρέθηκαν εμένα.

Κανείς απο τους δυό μας δεν θα κερδίσει.

Ουτε το παιχνίδι κανεις δεν θελει πια να ακολουθει.

Βαρεθηκα τα όνειρα

και αυτά βαρέθηκαν εμένα.

Έλα αυτό είναι δικό σου..

Δε σε χρειάζομαι, δεν εχω αδυναμίες τέτοιες..

μόνο τώρα να σε ακουσω ζητάω.

Είμαστε αστείοι

μεσα στα σοβαρα μας σκηνικά.

Εγώ, εσύ

και όλοι οι άλλοι..

άραγε νιώθουν και άλλοι όπως εγώ τώρα?

τόσο πρωϊ

απομειναρια νύχτας σκόρπια στον ουρανό

που καθως διώχνει απο πάνω του τα αστέρια

γεμίζει τα ανοιχτα μου ματια με σκόνη

σκόνη νύχτας

μεσα στη θολή μερα

καθεσαι στην ακρη

πετας τα σκοινιά σου

πάνω στα αστέρια γατζώνεσαι

και πια δε θυμασαι

ούτε τις άκρες

ούτε τα σκοινιά..

Μέσα σε μια νύχτα φάνηκαν όλα τα όνειρα

στο ξημέρωμα ήμουν πάλι άδεια.

Στενό /Εξάρχεια/Αθήνα.

Στο ύψος σου δεν είμαι εγώ , παρά μια γυναίκα που τεντώνει τη ψυχή για να σε αγγίξει

τώρα/σήμερα/Βράδυ

δε ψαχνω- μόνο καποιες φορές τα αρώματα επιστρεφουν...