Βαρέθηκα τα όνειρα

αυτά που με βάδιζαν τη μερα

Βαρεθηκα τα μισοχτισμένα τους λόγια

Ουτε μια στιγμή ολόκληρα

Σκαβω τα θεμέλια μου να τα γκρεμίσω.

Βαρέθηκα τα όνειρα

και αυτά ερείπια

μέσα στα μισοτελειωμένα τους στηρίγματα

κοιταζουν πίσω

τις ωρες που δυνάμωναν

μεχρι να φτάσουν εδω.

Στο στασιμο τους τίποτα.

ΚΑι αυτά βαρέθηκαν εμένα.

Κανείς απο τους δυό μας δεν θα κερδίσει.

Ουτε το παιχνίδι κανεις δεν θελει πια να ακολουθει.

Βαρεθηκα τα όνειρα

και αυτά βαρέθηκαν εμένα.

Έλα αυτό είναι δικό σου..

Δε σε χρειάζομαι, δεν εχω αδυναμίες τέτοιες..

μόνο τώρα να σε ακουσω ζητάω.

Είμαστε αστείοι

μεσα στα σοβαρα μας σκηνικά.

Εγώ, εσύ

και όλοι οι άλλοι..

άραγε νιώθουν και άλλοι όπως εγώ τώρα?

τόσο πρωϊ

απομειναρια νύχτας σκόρπια στον ουρανό

που καθως διώχνει απο πάνω του τα αστέρια

γεμίζει τα ανοιχτα μου ματια με σκόνη

σκόνη νύχτας

μεσα στη θολή μερα

καθεσαι στην ακρη

πετας τα σκοινιά σου

πάνω στα αστέρια γατζώνεσαι

και πια δε θυμασαι

ούτε τις άκρες

ούτε τα σκοινιά..

Μέσα σε μια νύχτα φάνηκαν όλα τα όνειρα

στο ξημέρωμα ήμουν πάλι άδεια.

Στενό /Εξάρχεια/Αθήνα.

Στο ύψος σου δεν είμαι εγώ , παρά μια γυναίκα που τεντώνει τη ψυχή για να σε αγγίξει

τώρα/σήμερα/Βράδυ

δε ψαχνω- μόνο καποιες φορές τα αρώματα επιστρεφουν...

Επιστροφής

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό, έχουν όλοι φύγει.

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό τίποτα δεν είναι ίδιο.

ο κόσμος αλλάζει

εσύ αλλάζεις

άλλες ανάσες

άλλες σκέψεις

άλλοι φόβοι.

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό αναρωτιέσαι, να συμμετέχω ξανά?

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό αναρωτιέσαι, να περπατήσω στους ίδιους δρόμους?

οι δρόμοι είναι ίδιοι

μα εσύ αλλάξες

άλλες σκέψεις

άλλο βήμα.

Είπα να κλείσω το τετράδιο-blog αυτό του μυαλού μου

με ξένισαν οι κίτρινες σελίδες

με ξένισε η αλλαγη στα γύρω τετράδια..

μα το άνοιξα γιατί χρειαζόταν λευκές σελίδες η σκέψη μου

και οι σελίδες ακόμη δεν έχουν τελειώσει.

Θα περπατήσω στα παλιά λημέρια λοιπόν

και όλο και κάποια οικεία λόγια αγαπημένα θα συναντήσω..