Φοβάμαι.

Τις μέρες που δεν έχει σύννεφα τις φοβάμαι. Κλεισμένη παραμονεύω τον πρώτο εχθρό.

Φοβάμαι πως θα είναι ο τελευταίος. Ο πιο σκληρός . Και θα έρθει - μια μέρα χωρίς σύννεφα.

Να κοροϊδέψει τη διαύγεια του σύμπαντος, να βρωμίσει τον μόλις γυαλισμένο ουρανό.

ΚΑι όσο φοβάμαι

τόσο μου κρύβεται.

Γιατί ο φόβος σε αλλάζει και ίσως σε σώζει απο αυτό που πάντα φοβόσουν.

Αυτά που δεν έζησες μη φοβάσαι

αυτά έφυγαν 

και εσύ είσαι πίσω 

και εσύ δεν είσαι

πουθενά

σε καμιά χώρα 

σε καμιά σκεψη 

σε καμιά φοβία 

ελπίδα 

αναγκη 

Και εσύ που βρέθηκες σε τόσες ιστορίες 

ξεθωριάζεις 

σε κάθε φωτογραφια

σα να ήσουν άλλη

σα να νόμιζες 

πως είσαι εκει

μα πάντα αλλού ήσουν...

back in heart

Δεν κατάλαβες τίποτα.
τα λόγια που σου χάρισα
σπαταλημένα.
δικά σου ποτέ δεν έγιναν.
Προσπέρασες όλη την αλήθεια.. και έμεινες μικρός..και λίγος.

Δε με αφορά.

εγώ έσταξα αυτά που θα σε σώσουν..

Τρελή.

Είπα τα λόγια μου. .

Δεν κατάλαβες τίποτα.

Κι αν νόμιζες πως τρέχω να γλιτώσω απ'το σκοτάδι,
να το αγγίξω ήθελα μικρέ.

Να το αγγίξω.

εδώ είμαι..

τώρα που έσβησαν τα φώτα

σώπα..

- και θα ακουστώ σα βήμα μέσα απ'τις σκιές-

και θα με δείς

κρυφά μεταμορφώνομαι σκληρέ μου

μην ησυχάζεις-

ντύνομαι γυναίκα

το βράδυ αυτό

και εσύ δε θα ξεφύγεις.

Λες και το ψέμα θα σε σώσει

από εσένα

και απο ότι λες πως σε ορίζει

δεν θα σε χάσω 

γιατί ποτέ δε σε ήθελα.

κι ας ψιθυρίζω ψεύτικες αγάπες .

 

-"Όπως παλιά", λές.

Προχωράς στο σκοτάδι

-σα σιωπή -νανουρίζεσαι

σε ωκεανούς ανάγκης και βότκας.

Και την στιγμή που χάνεσαι 

είναι η στιγμή που υπάρχεις..