όσο μικραίνω λιγότερο παλεύω δυναμώνει

αυτός ο αέρας που έτσι και δεν του αντισταθείς
γίνεσαι χνούδι ελαφρύ και σε σηκώνει,
πετάς μαζί με τα πουλιά στα βάθη της ανατολής,
ακούς να τρέχουνε νερά,ακούς τ'αηδόνι,
βλέπεις τη θάλασσα μακριά,τη νοσταλγείς
και τότε ο αέρας απαλά σε προσγειώνει
μες στην παλάμη αυτής
που χρόνια περιμένει να της πεις
όσο μικραίνω γύρω ο κόσμος μεγαλώνει.

Π.Παυλίδης

Όσο μικραίνω γύρω ο κόσμος μεγαλώνει όπως σαρώνει στο πέρασμα του ο καιρός
όλα τα τείχη που 'χα χτίσει,πάει κι απλώνει στη θέση τους λιβάδια κι από πάνω ο ουρανός ανατινάζεται κι ελευθερώνει άγρια άλογα που αρχίζουν και καλπάζουνε καθώς η μέρα φεύγει θριαμβεύοντας
κι υψώνει πύρινα λάβαρα με αστέρια και γεράκια μες στο φως...
Όσο εγώ σβήνω,αυτή η φλόγα δυναμώνει όπως πυρώνει το μαύρο ατσάλι της ψυχής
βλέπω τον πάγο που 'χα γύρω μου να λιώνει,βλέπω τους δρόμους ανοιχτούς μέχρι τα πέρατα της Γης,
τώρα είμαι σύννεφο αν γίνω χιόνι θέλω να πέσω μες στον κήπο σου στην άκρη της αυλής, να είμαι το δάκρυ του χιονάνθρωπου που λιώνει μες στην απέραντη λιακάδα της δικιάς σου της ζωής...

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις  και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα -  αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα  ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα  και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα  κι έτρεχα να τη σώσω.  Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον. Δειλινό

Αγαπημένος Λειβαδίτης

σε θυμαμαι ζεστο.

παραμιλάς.

Μάθαινα τότε και εγώ να αγγίζω.

εργασία πάνω στο κορμί σου.

Μήπως περάσει ο πυρετός.

-ξέρεις να αγγίζεις, έλεγες.

Μα εγώ μικρή, ακόμη μάθαινα να ζω.

Σηκώθηκες, 

μα πήγα απότομα.

Αφησα τα βασικά

Ποτέ δεν τα δίνεις όλα

Ποτέ δεν  τα δίνεις όλα.

έτσι, από μικρή όλα τα έχασα.

Άδειασα.

Άδειασα τόσο που τίποτα δεν έμεινε.

και έγινα άλλη.

Εσύ με εσένα και εγώ με άλλη συντροφιά.

Προχώρησα.

Χωρίς να μάθω τα πρώτα.

Αυτά που κρατούν το μεσα σου.

Βρήκα ένα νέο εγώ.

Άλλαξα, 

χωρίς ποτέ να μάθω

εκείνο το εγώ πού θα με πήγαινε...

ποτέ..
δεν πρόκειται να σηκωθώ ποτέ.
Ξαπλωμένη θα χλευάζω την ισορροπία.
Με ενα ποτήρι κρασί.
κρύο.
όσο θέλει- αυτό -κι εγώ.
ένα.
χυμένοι στα σεντόνια.
ας ερχόσουν για λίγο.
εγω εσύ και το κρασί
κόκκινος πίνακας με στάλες δερμάτινες ψυχής.
σε δέχομαι
σύζυγε
εσένα
και
το κρασί
...

αφή

The Secret by ~SacredStarr








Θυμάσαι τα κύματα; δεν ρωτησα ξανά κανέναν. δε θέλω απάντηση-
ποιο κύμα- να διαλέξω; αυτό.

θυμάσαι το κύμα; ένα ήταν. πάνω σου . δίπλα σου. μέσα σου. σκαλισμένο πάνω του ένα καράβι όμοιο με τα σχέδία των ονείρων μου. με γυναικείο όνομα πλήγωνε το κύμα. και σε κορόϊδευε.
το θυμάσαι το κύμα; ποτε ναυάγησες; πότε πλησίασες στο χώμα; πότε σε τράβηξε πάλι πίσω; το κύμα-το καράβι με το όνομα-το όνειρο μου. αυτό
αυτό.
που δε βοήθησε κανέναν. αυτό που ίδιο έμοιαζε. με όλα τα άλλα -που ήταν άλλο. καλύτερο δυνατότερο
πιο κλειστό πιο επικινδυνο.

λίγο μετά την ψευδαίσθηση δημιουργείται το όνειρο

γιατί δεν αγγιξες ούτε στεριά ούτε θάλασσα
αυτά σε πήραν μόνο αυτά
και σε πάνε
πότε στο κύμα πότε στο όνειρο.
ετσι
ιδρωμένα/βρεγμένα/υγρά-
τώρα.