Πρωϊ,
σιωπηλά σκαλίζεις τα όνειρα
να τα κρατήσεις λίγο -
μες στην ομίχλη
να τα κρύψεις-
μήπως τα βρούν
και στα σκοτώσουν.

Δε ξεχνάς, μόνο ακίνητη κοιτάζεις

και οι άλλοι θεωρούν πως ξέχασες.

...πως έχασες.


Μα, ό,τι τραγούδισες μέσα σου είναι..
και η σιωπή σου μια μελωδία χωρίς στίχους.

2008 και μετράει από σήμερα..

Η συμμορία έξω απο το ταβερνάκι,
ποτισμένη με καπνό και όνειρα,
σκορπίζει για να αντιμετωπίσει το πρώτο φως της ημέρας.
Γράφθηκε το μανιφέστο των ονείρων.
Οι σκιές των φίλων χάνονται στα υγρά στενά της ελπίδας..
-"Γουστάρω να ζήσω φέτος ρε".
Δεν είναι που άλλαξε ο χρόνος.
Είναι που ξύπνησε ξανά η ανάγκη.
Ελπίδα είναι και μετράει από σήμερα.
Ο δρόμος αδειάζει...

Άντε,
και καλή τύχη μάγκες..

..και έτσι ξεκίνησα τη μέρα μου. Με βόλτες γύρω απ'το κεφάλι της ζωής μου, νοιάστηκα λες για τα ίδια ξένα που με στοιχειώνουν. Πέρασα απο τη νύχτα σαν ζαλισμένη σάρκα χωρίς να μπορώ, χωρίς να ξέρω. Προσπάθησα να πω , μα τίποτα δεν είπα. Ψέμματα έλεγα πως ζώ. Αλλά και εσύ δε μου είπες ποτέ τίποτα κακό. Τίποτα. Μόνο με άφηνες να μπάινω όλο και πιο βαθιά σε αστείες ψευδαισθήσεις. Είμαι παρατημένη σε ένα κέντρο, χωρίς προσανατολισμό. Ανάμεσα σε πραγματικότητα ηλίθια σκληρή και αδιάφορους αρχηγούς, με βάφτισες μάγισσα και με άφησες να ανταπεξέλθω.. Σε τί..Πές μου μόνο.. πώς τα αερικά βιώνουν τέτοια καθημερινότητα χωρίς να παραιτούνται; Γιατί τόσο αλόγιστη ηλιθότητα πουθενά αλλού δε βρήκα παρά μόνο στους δρόμους της πόλης που με έκλεισες. Η Αθήνα δεν γούσταρε ποτέ το συνάφι μου. Σε λίγο πέφτει η ατάκα μου. Nα βγώ ή ήλθε η ώρα της αποφώνισης;

Κυριακή. Ιανουάριος '85. Πως σε λένε;...

Κά νω προ σπά θει α να <<γράψω>>...
Του λόγου μου το αληθές, όταν διαβάζεις αυτές τις
[γραμμές
Θα 'ναι να 'χω πετάξει.
Στις αράδες μου μπλέκονται αγριοφράουλες και
[βατομουριές
χιλιόμετρα που πέφτουν επάνω μου δε μ' αφήνουν να
[προχωρήσω...
Αυτός ο κατακερματισμένος μανδύας, σκισμένος από
[αέρηδες
κι από βροχές, αυτός ο άσπρος σταλαγμίτης το σώμα μου
μπλέκεται μέσα στα ανυπόδετα πόδια μου, εκθέτει τη
[χωρίς
ανθρώπινη ανταπόκριση ψυχή μου.
Κάνω προσπάθεια να γράψω...
Οι δρόμοι της πολυαγαπημένης πόλης μου, φίδια τώρα
[τησ γνώσης
μου παραδώσανε της πόλης τα κλειδιά, με εκπαιδεύσανε
[με μάθανε
όσο με σφίγγουνε ν' ανοίγομαι, τώρα με σφίγγουνε,
[ανοίγω...
Τώρα σε λίγο δε θα μπορέσεις να με πιάσεις πια, αν
[μπορέσεις
κυνήγα με, δε θα με βρείς στους δρόμους της πια, με
[προφυλάνε
με κρύβουνε ανεβαίνω...
Σε λίγο αν κοιτάξεις λυπημένος το βράδυ στον ουρανό
[ψηλά
θα 'μαι ένα χαζό παιδικό άστρο που όλο θα πέφτω.
Ίσως κάνω λάθις που θέλω να γράψω για να κρατηθώ.
είναι ίσως γιατί νωμίζω πως δεν πρόλαβα να πώ
[Ευχαριστώ
κι αντί για πεφτάστρο που πρέπει να γίνω και να χαθώ
σαν άνθρωπος αντίθετα ακόμα να σκέφτομαι
και θέλω ρόδο αγάπης να γίνω...

Κατερίνα Γώγου

Απόντες- εκδ. Καστανιώτη-1986

mail thoughts

Να σου ζεστάνω τα χέρια. Καθώς φυσά πιο κρύο απο μέσα τους, σήμερα και όχι άλλοτε, θα σκύψω σε εσένα που γονατιστή τη θέρμη σου έχεις ξεχάσει. Απο το πιο κρυφό μου μέσα θα σου χαρίσω τη ζεστασιά που το σώμα σου ζητά. Υπέροχη. . Από λευκή , θα σου θυμήσω ζωή. Πάνω στο σώμα σου να γίνεις και πάλι μάγισσα. Σκεπάσου μεθυσμένη μου ψυχή.
Μη ξεχνιέσαι..

Η ζωή είναι καλή για τους τρελούς..

Για τη Miss Tatti

Να είναι όμορφη η κάθε σας μέρα υπέροχες ψυχές μου..
Αγκαλιά..