
Θυμάμαι τα όνειρα. Τα σπίτια που χώραγα τις παιδικές μου ελπίδες. Κάθε δωμάτιο στο χρώμα μου και εγώ διάφανη. Ετσι ώστε το φόντο των ονείρων γίνοταν δέρμα. σκέφτομαι τα λόγια..πάλι.. σμιλεύουν το τωρινό μου τσιμέντο.
Αγαπημένε Οδυσσέα..
"Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πώ
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι'αλλού γι'αλλού ξεκίνησα..
Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και το ομολογώ
σαν να'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες τη ζωή πορευτηκα..
Οσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.."
Οδ.Ελύτης
Δυναμώνω την ένταση κι αρχίζω το γκρέμισμα.
Αλλάζω τη δομή μου..
Δεύτερη ζωή δεν έχει..