Χθές

Ετοιμάζομαι να βγώ. Τα φώτα της σκηνής χαμηλώνουν.Ένα βήμα μπροστά. Ο κόσμος μεθυσμένος.Θυμάται τον εαυτό του.Προσγειώνεται στα μισοάδεια ποτήρια. Ανασαίνει βαριά.Καθώς τα φώτα της σκηνής σβήνουν.
Ανεβαίνω το δρόμο μου.Στέκομαι.Στέκομαι στο σκοτάδι.Νιώθω τα μάτια τους.
Προσγειωμένα-μισοάδεια. Απλώνομαι δειλά στα χέρια τους. Είμαι μέσα τους- στο σκοτάδι. Τα δάχτυλα αγγίζουν την ηλεκτρική μου οδό. Η φλέβα της με αγκαλιάζει.
Φως.

Εδώ είμαι.Η ανάσα μου για την ανάσα τους. Στην άκρη της σκιάς ένα ζευγάρι τυλίγεται-μέσα του. Η γυναίκα χαμογελά. Σε μένα -την έκθετη στο διάπλετο φως.Ήρθε και χθές. Μόνη.Με ένα ποτήρι.Εγώ στο φώς της και αυτή στο σκοτάδι μου.Ψαχνοντας όνειρα μέσα σε πάγους που ταξίδευαν.Σε ένα μικρό ποτήρι.

"Παίξε το τραγούδι της" ψιθυρίζω.."Σήμερα ταξιδεύει αλλιώς..."

στάχτες

Δεν καίγεται η ελπίδα ηλίθιοι.

Μόνο η ψυχή μας μαυρίζει που νιώθει τη μικρότητά σας.

μοναδική μου ανάσα αυτή που κράτησα για μένα .

****

ένα ευχαριστώ shades..που απολαμβάνεις τη ψυχή μου..

Χόρεψέ μαζί μου.
Κάτω από ένα μοναδικά ψεύτικο φεγγάρι.
Σαν ένα μικρό σκίσιμο στο μαύρο του ουρανού μου.

3

τη στιγμή σου φοβάσαι κι όχι το θόρυβο των άλλων.

πάντα σε αυτό το θόρυβο επικρατούσε η σιωπή σου.

ανίκανη να πει.
να φανερώσει
πως ζούσες.

γιατί ζωή ήταν
τότε.

μισή αφημένη.

μισή δική σου