Ανάβω τσιγάρο. ..κοιτάζω τον ουρανό και προσπαθώ να μιλήσω.

δύσκολες οι λέξεις πάλι..
δεν καταφέρνω να πώ τίποτα που αξίζει να ειπωθεί.
Κάποιος άλλος ίσως μιλήσει καλύτερα απο εμένα..
Έτσι κι αλλιώς απο εμένα μόνο παράξενους ήχους θα ακούσουν ..

θα αρκεστώ στον ουρανό..και τη φωνή της Βιτάλη..
αιώνια στροφή προς τα μέσα..

σήμερα δε μελαγχολώ..
είναι όμορφα εδώ.
χαμογελώ κι ας μη το βλέπουν..

fragile...

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...

Κατερίνα Γώγου

Διάλεξε με.

Ανάμεσα σε όλα.. διάλεξε εμένα.

Στέκομαι εκεί που το φως τελειώνει..

Κλείσε τα μάτια.

...αν συνηθίσεις το σκοτάδι θα με δεις . .

Ακούς;

μην ανασαίνεις..

άσε τη φωνή του να σου δείξει πώς η ανάσα αξίζει να σβήσει την αιωνιότητα.

Πώς έμαθα να τραγουδώ..

Θυμάμαι ξανά το σκοπό που μου εξομολογήθηκες κάποια στιγμή της αιώνιάς σου νιότης. Ακούμπησες τη μελωδία, αγέννητο παιδί λες, στον τόπο που αναπνέω και έμαθα να σκαρφίζομαι νότες.
Μια νέα ποίηση ακούστηκε.
Το ξέρω.. δε γεννήθηκα σωστή .
Μόνο παράξενη, απο όνειρο βγαλμένη.
Και όσο κι αν θέλησα να το διαδώσω δεν ακούστηκα ποτέ.
Μόνο με μια φωνή γεμάτη νότες κατάφερα έστω και λίγο να ακουστώ μέχρι εμένα.

Και έτσι μόνο μπορώ.
Να με γυρνάω στο όνειρο που πάντα μέσα του υπήρχα.

Μόλις μπήκα στην πόλη και θυμήθηκα πάλι πως είναι να ξεχνάς.

Ξέχασα πως η ζωή μου ίδια δεν είναι με αυτά που τα μικρά μου όνειρα ψιθύριζαν.
Θυμήθηκα πως δύσκολα κατοικείς σε κάστρα.

Κάποιος,χωρίς πρόσωπο πια, με είχε ζωγραφίσει.
Γύρω μου υπήρχε ένα δάσος,γεμάτο γκριζες και πράσινες σκιες.
Με αγγίζει η φύση του είπα.

Γέλασε και με ονόμασε ξωτικό του δάσους που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνά.

Θέλω πάντα να θυμάσαι ποιά καθρεφτίζεται κάθε φορά που αφήνεις το μέσα σου ελεύθερο είπε..

...Μόνο που ξεχάσε αυτός.

και εγώ πασχίζω να αποδείξω στον καθρέφτη το είδωλό μου..