ion's mind

βρεχει.

2011-12-26T13:20:00.000-08:00

Πάνω στις στέγες σου είχε πετάξει η μάνα σου τα παλιά παιχνίδια.Πέρασαν χρόνια. Μεγάλωσες κι αρχισες να σκαρφαλώνεις. Εφτασες κι είδες για πρώτη φορά από ψηλά το μικρό σας σπίτι. Κόσμος ολόκληρος παλιά. Κοίταξες κι αλλου,κοίταξες πίσω.Και πέρναγαν οι μέρες κι οι νύχτες κι ακόμη αλλού να στρέψεις το βλέμμα δεν μπορούσες. Και ήρθε η βροχή.Εκείνη που εσπασε τα κεραμίδια, αυτή που σε άφησε να ισσοροπείς στα μουσκεμένα μαδέρια της βάσης σου. Και κρύωσες, φοβήθηκες-και έπαψες πίσω να κοιτάς.Πάνω , ψηλά γύρισες τα ματια και από τότε έμεινες εκεί-για χρόνια , αιώνες -να κοιτάς τα σύννεφα που φεύγουν -τρέχουν πάνω από εσένα και τον χαλασμένο σου κόσμο.

2011-12-03T10:43:00.001-08:00

"Είσαι στην άκρη.
Οι φίλοι σου έφυγαν-εσύ έφυγες.
Βάζεις το χέρι στη τσέπη . Να ανάψεις τσιγάρο,να καθαρίσεις την ομίχλη. Πάντα σου άρεσε -μα δέ σε άφηναν να μπείς μεσα της και τώρα δε σε νοιάζει. Δεν έχεις τσιγάρα. Ισως δεν έψαξες πολύ βαθιά.
Βγάζεις το χέρι απο την τσέπη και το απλώνεις μπροστά.
Θυμάσαι ένα ζεστό μεσημέρι -ετρεχε η μηχανή και εσύ συνοδηγός-άπλωνες τα χέρια και ήσουν Θεός. Ησουν.
Κρατάς το χέρι απλώμένο. Κλείνεις τα μάτια. ΔΕν είσαι πια.
Στέκεσαι στην άκρη. Και είσαι τόσο πολύπλοκα φτιαγμένη που μένεις εκεί. Χωρίς να ξέρεις -αν υπάρχεις-και αν κάποιος έμαθε πόσο διαφορετικά υπήρξες.

Κρίμα δεν είναι που δε σε έμαθαν-μα που δεν είδαν."

02/10/2030

2011-10-03T11:59:00.000-07:00

"τελείωσαν όλες μου οι εναλλακτικές".
Επέστρεψα.
"Γύρισα και είμαι σε λάθος σημείο. Δεν κανω κύκλους- σε μια σπείρα έχουν μπλεχτεί τα πόδια μου και χάνω τις συντεταγμένες".
Δε χόρτασα αγάπη γιατί έλειπα.
"Όπου κι αν είμαι -άλλες αναγκές σκαρώνω"
Και ετσι γύρισα.
Για να κανω τα ίδια βήματα-για να σταματήσω στα ίδια σημεία-αλλά να είμαι εκεί.Να είμαι εκεί που δεν ήμουν.

Μουτζούρωνα τα χρόνια μου και έφτιαξα μια μεγάλη κουκίδα.

Ορίζω για βαση μου αυτή -και σταματώ.
"μέχρι να ξεκινήσω πάλι"

Mister God this is Anna

2011-09-02T09:23:00.000-07:00

"Ξερω τί βλεπω και τι βλέπεις εσύ.
Αυτό που με στενοχωρεί είναι πως δεν το βλέπουν οι άλλοι".

Here comes the Sun

2011-08-11T05:01:00.000-07:00

Όνειρο τις νύχτες , μετριάζει το άπειρο με το τώρα,

και λίγο πριν το αποκορύφωμα-

σαστίζει το μαύρο μπρός στον τεράστιο εχθρό.

ξετυλίγει το φώς του, ήλιος τόσο δυνατός

που όλα φωτίζονται και δείχνουν αστεία.

05 08 2011

2011-08-08T03:03:00.000-07:00

Δεν θέλω τίποτα. κλείστε τις μουσικές σας.

Εχω το δικό μου τραγούδι να σιγοψιθυρίζω.

Δεν ζητάω τίποτα.

Χαμηλώστε τις φωνές σας να ακουστεί αυτό το τρίξιμο της ψυχής ανάμεσα στις λέξεις.

Στα παλιά μου όνειρα υπήρχαν όνειρα-στα καινούργια μου όνειρα υπάρχουν πολεις.

Και χαμόγελα.

Θυμάσαι? Ναι χαμόγελα.

Και προχωρώ μεσα στους δρόμους τους.

Στα δικά μου όνειρα είμαι ελεύθερη.

2011-06-14T22:05:00.000-07:00

Πιστευεις σε κατι;

Ερχεται μερα-ετοιμαζεις το πρόσωπό σου -κλείνεις την πόρτα πίσω σου.

Περνάς το κίτρινο σπίτι-προχωράς ανάποδα.

Από μακριά διακρίνεις το δρόμο.

Βιάσου

Αρπάζεις τη γραμμή του-Γονατίζεις-και αυτή σε πάει.

Ταξίδια που ξεχασες να πάς και ήρθαν πάλι.

Όπου κι αν πάς θα σε βρώ.

Οι δρόμοι του ονείρου σε βρίσκουν πάντα.

Όπου κι αν πάς

Όπου κι αν είσαι.

2011-06-11T04:51:00.000-07:00

Χίλια βιβλία τα ταξίδια μας .

Είχα χαθεί σε ένα βλέμμα μια φορά.

το είπες αδράνεια.το είπα και εγω.

2011-04-13T22:12:00.000-07:00

Όλα είναι απλα. Τόσο απλά που μας μπερδεύουν. Γιατί δε μαθαμε να αφαιρούμε -μόνο να προσθέτουμε. Πάντα προσθέτουμε-και τρέμουμε τις αφαιρέσεις.

Μόλις αδειασουμε θα είμαστε γεμάτοι-δεν το ήξερες αυτο?

Όταν αφαιρούμε φτανουμε στην αρχή μας. Αυτη τη σταθερή -αμεταβλητη αρχή-της οποίας χρωστάμε τα πάντα μας.

Δεν εψαχνα ποτέ για απαντησεις-μόνο αφαιρούσα...

Ετσι ήξερα πάντα να βρίσκω τις απαντήσεις μου...

2011-03-27T09:37:00.001-07:00

Κρυμμένες μέρες.

Μεσα στον αέρα που άφησα απ'εξω.

Κρυμμένη και εγω.

Εξω απ' τον κόσμο που με αφησε μόνη.

Και δεν μιλάς για αλήθειες, ποτε. Μόνο τις ιδιες λέξεις αναπλάθεις-παιζοντας με τα γράμματα- λες και τους άλλους ξεγελας-χωρίς τη ζωή σου να λογαριάζεις.

Και έχεις να πιείς μέρες-και η αλήθεια έγινε αδιάφορη.

Και εχεις να κάνεις πολλά ακόμη -μα εισαι εσυ και όλοι λείπουν-όσο πριν κι ακόμη πιο πολύ.

Και έχεις και μια στιγμή -που διαρκεί όλη τη μέρα

Και έχεις και μια στιγμή-όση κι η νύχτα μαζί-που είσαι εσυ-και όλα τα μέσα που στριμώχνονται στις γωνιές σου-και δεν τα χωράς πια.

2011-03-01T23:24:00.000-08:00

Σβήσε τα φώτα -

δε θέλω να με κοιτας.

Η όψη ψεύτικη κι αλλιώς θα είναι

απο αυτά που για σένα φυλάω.

Τα μάτια μόνο...

να ξεπετάγονται

σα μικρά λαμπυρίσματα αστεριών στο μαύρο κύμα.

2011-02-06T01:42:00.000-08:00

Δεν υπάρχουν περιθωρια για να μπορεσει καποιος να αντιληφθεί τις πραγματικές του δυνατότητες.

Τα στενα πλαισια του καθωσπρεπισμου, η καταπιέση , ο ευνουχισμός του αυθορμητισμού μας εχουν ξεθωριάσει.

Είμαστε καθαροί από τους λεκεδες που μας κανουν ξεχωριστούς.

Δεν είναι άρρωστο να εισαι διαφορετικός

Είναι άρρωστο να καταπιέζεσαι για να μοιάσεις.

23.01.2011

2011-01-23T01:07:00.000-08:00

Αφήσα την Αθήνα πίσω μου.

Κυριακή πρωϊ- ο νέος κήπος ξαπλώνει στο πρώτο φως του ήλιου.

Τα παιδια κοιμουνται ακόμη.

Φτιαχνω καφε.

Ο καθρεφτης εκει.

Ξυρίζω τα μαλλια μου, φευγει το βαρος του κόσμου απο πάνω μου.

Πίνω καφέ.

Βαζω το κόκκινο παντελόνι-(αυτό που "δε μου πάει")

Ο Jeff Bridges μιλάει τη μουσική του

και εγω ταξιδεύω στις μακρινές σκέψεις κοντινών ψυχών.

Είναι πρωϊ ακόμη.

Μα σημερα όλη τη μερα πρωϊ θα είναι...

χρόνος

2011-01-02T09:22:00.000-08:00

Κυκλος ο χρόνος

-γεμάτος τροχιές παράλληλες

-τροχιες με ανθρωπους στα συρματά τους

-γυρω απο μόνο ένα σημαντικό (εντελώς ασήμαντο) κέντρο.

Και εγω ζηταω σπείρες /μπλεγμενες/μεταξυ των αστεριών /των σκουπιδιών του διαστηματος/

Και εγω δενω τα συρματα/

Και εγω χαλάω τις τροχιες/τη συνέπεια του χρόνου/πηδαω απο τροχιες στο κενό/αγαπάω τους πιο αδυναμους /(κρατιουνται με δυσκολια πια)

χορευω μεσα στο χρόνο /ανακατευω τα λεπτα του.

2010-12-04T05:36:00.000-08:00

Είναι περίεργο να ζεις μια άλλη ζωή.

Κοιτάς χωρίς να βλέπεις.

Είναι περίεργο να εισαι εδω χωρίς να είσαι.

Διαβασα ακριβώς τα λόγια μου

σε λάθος εργο , σε λάθος σκηνη.

Ημουν εκει που ελειπες και μιλαγα για σενα.

Σε άλλον ήρωα σε άλλη πλοκή.

2010-10-16T07:16:00.000-07:00

Θα κρατησω ενα κλειδι

για χρονια θα το κουβαλαω

στη στενή μου τσεπη

κι οταν πεθανω

θα το αφησω στον καλυτερο-

ίσως αυτός βρει

την πόρτα του.

2010-10-09T08:44:00.000-07:00

(Ο ήχος της σελίδας μου εκκωφαντικός - σκίζεται - όσο εσυ τη διαβαζεις).

Στη γωνιά -αυτη τη βρώμικη γωνιά-

που εχεις χρόνια να περάσεις

ακούγεται το σύρσιμό της- απο τον αέρα- από αυτόν τον κίτρινο αέρα.

Και κοιταζει γυμνή εκείνη τη πορτα-τη θαμπή

που εχει κλείσει μέρες-χρόνια

και τη κοιτάζει γυμνή αυτή τη στιγμή -και την επόμενη-και πάλι.

Ο ήχος της απουσίας εδώ είναι η ηχώ όλων-αυτόν που ήταν κάποτε-στο λησμονημένο κάποτε.

Και μένει εκεί.Αυτή.Η ηχώ.Η απουσία.

Χωρίς εξώφυλλα-χωρίς περίληψη για το περίεργο κοινο.

2010-10-02T06:28:00.001-07:00

Κάποιος φίλος μου είπε πώς ποτε δεν επιστρέφουμε από τα ταξίδια μας,

είμαστε πάντα κάποιοι άλλοι όταν επιστρέφουμε.

Δεκάδες ταξίδια, χιλιάδες εικόνες.

Μέσα μας - μας πλάθουν ξανά και ξανά -καθώς ερχονται ξανά στα όνειρα.

Μας δείχνουν γωνιές που ξεχάσαμε και συνεχίζουν να μας αλλάζουν.

Δεν επιστρέφουμε ποτε απ'τα ταξίδια μας.

2010-09-30T01:58:00.000-07:00

Τη μια φωνή που επαψε να ψιθυριζει τη θαβω βαθια

εκει που ειμαι

εκεί που χρειαζεται για να με αγγίξει.

(και το βαθια δεν ειναι η γη μου -

μα ο αερας που μεσα -μόλις γεννήθηκα- στο διάδρομο μου εγκλωβίστηκε).

2010-09-01T11:36:00.000-07:00

Τί να μου πεις?

αυτα που μίλαγες τα πήραν τα χρόνια

αυτα όλα αυτα που ξαπλωμένοι ονειρευόμασταν γερασαν.

Χαλασαν.

Αυτα και όλα τα άλλα που μου αφηνες τα πρωϊνά που το εσκαγες μαζι με το τελευταίο σκοταδι, παλιωσαν και τωρα πιανουν το χωρο μου.

γεμιζουν τις γωνιες μου με κίτρινο τότε.

Τί να μου πεις?

Χαθηκαμε και οι δύο στο διαφορετικό μας τώρα.

24.08.10

2010-08-24T23:50:00.000-07:00

Άρρωστο φεγγάρι

οσο περνουν οι μέρες σβήνει

όσο περνούν οι μέρες χάνομαι και εγω.

2010-06-02T05:03:00.000-07:00

Πώς ζούμε, με προκάτ ανάγκες

με πλαστικές ασήμαντες σημαίες

πώς ζούμε, με ξεφτισμένες ιδέες

με παραμύθια χωρίς φαντασία.

2010-05-30T13:44:00.000-07:00

Βαρέθηκα τα όνειρα

αυτά που με βάδιζαν τη μερα

Βαρεθηκα τα μισοχτισμένα τους λόγια

Ουτε μια στιγμή ολόκληρα

Σκαβω τα θεμέλια μου να τα γκρεμίσω.

Βαρέθηκα τα όνειρα

και αυτά ερείπια

μέσα στα μισοτελειωμένα τους στηρίγματα

κοιταζουν πίσω

τις ωρες που δυνάμωναν

μεχρι να φτάσουν εδω.

Στο στασιμο τους τίποτα.

ΚΑι αυτά βαρέθηκαν εμένα.

Κανείς απο τους δυό μας δεν θα κερδίσει.

Ουτε το παιχνίδι κανεις δεν θελει πια να ακολουθει.

Βαρεθηκα τα όνειρα

και αυτά βαρέθηκαν εμένα.

2010-05-01T09:28:00.000-07:00

Έλα αυτό είναι δικό σου..

Δε σε χρειάζομαι, δεν εχω αδυναμίες τέτοιες..

μόνο τώρα να σε ακουσω ζητάω.

Είμαστε αστείοι

μεσα στα σοβαρα μας σκηνικά.

Εγώ, εσύ

και όλοι οι άλλοι..

άραγε νιώθουν και άλλοι όπως εγώ τώρα?

2010-04-10T23:23:00.000-07:00

τόσο πρωϊ

απομειναρια νύχτας σκόρπια στον ουρανό

που καθως διώχνει απο πάνω του τα αστέρια

γεμίζει τα ανοιχτα μου ματια με σκόνη

σκόνη νύχτας

μεσα στη θολή μερα

2010-03-31T02:27:00.000-07:00

καθεσαι στην ακρη

πετας τα σκοινιά σου

πάνω στα αστέρια γατζώνεσαι

και πια δε θυμασαι

ούτε τις άκρες

ούτε τα σκοινιά..

2010-01-13T14:41:00.000-08:00

Μέσα σε μια νύχτα φάνηκαν όλα τα όνειρα

στο ξημέρωμα ήμουν πάλι άδεια.

Στενό /Εξάρχεια/Αθήνα.

Στο ύψος σου δεν είμαι εγώ , παρά μια γυναίκα που τεντώνει τη ψυχή για να σε αγγίξει

τώρα/σήμερα/Βράδυ

δε ψαχνω- μόνο καποιες φορές τα αρώματα επιστρεφουν...

Επιστροφής

2009-11-14T04:53:00.000-08:00

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό, έχουν όλοι φύγει.

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό τίποτα δεν είναι ίδιο.

ο κόσμος αλλάζει

εσύ αλλάζεις

άλλες ανάσες

άλλες σκέψεις

άλλοι φόβοι.

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό αναρωτιέσαι, να συμμετέχω ξανά?

όταν επιστρέφεις μετά από καιρό αναρωτιέσαι, να περπατήσω στους ίδιους δρόμους?

οι δρόμοι είναι ίδιοι

μα εσύ αλλάξες

άλλες σκέψεις

άλλο βήμα.

Είπα να κλείσω το τετράδιο-blog αυτό του μυαλού μου

με ξένισαν οι κίτρινες σελίδες

με ξένισε η αλλαγη στα γύρω τετράδια..

μα το άνοιξα γιατί χρειαζόταν λευκές σελίδες η σκέψη μου

και οι σελίδες ακόμη δεν έχουν τελειώσει.

Θα περπατήσω στα παλιά λημέρια λοιπόν

και όλο και κάποια οικεία λόγια αγαπημένα θα συναντήσω..

2009-10-01T09:09:00.000-07:00

Φοβάμαι.

Τις μέρες που δεν έχει σύννεφα τις φοβάμαι. Κλεισμένη παραμονεύω τον πρώτο εχθρό.

Φοβάμαι πως θα είναι ο τελευταίος. Ο πιο σκληρός . Και θα έρθει - μια μέρα χωρίς σύννεφα.

Να κοροϊδέψει τη διαύγεια του σύμπαντος, να βρωμίσει τον μόλις γυαλισμένο ουρανό.

ΚΑι όσο φοβάμαι

τόσο μου κρύβεται.

Γιατί ο φόβος σε αλλάζει και ίσως σε σώζει απο αυτό που πάντα φοβόσουν.

2009-08-23T10:23:00.000-07:00

Αυτά που δεν έζησες μη φοβάσαι

αυτά έφυγαν

και εσύ είσαι πίσω

και εσύ δεν είσαι

πουθενά

σε καμιά χώρα

σε καμιά σκεψη

σε καμιά φοβία

ελπίδα

αναγκη

Και εσύ που βρέθηκες σε τόσες ιστορίες

ξεθωριάζεις

σε κάθε φωτογραφια

σα να ήσουν άλλη

σα να νόμιζες

πως είσαι εκει

μα πάντα αλλού ήσουν...

back in heart

2009-08-08T16:35:00.001-07:00

Δεν κατάλαβες τίποτα.
τα λόγια που σου χάρισα
σπαταλημένα.
δικά σου ποτέ δεν έγιναν.
Προσπέρασες όλη την αλήθεια.. και έμεινες μικρός..και λίγος.

Δε με αφορά.

εγώ έσταξα αυτά που θα σε σώσουν..

Τρελή.

Είπα τα λόγια μου. .

Δεν κατάλαβες τίποτα.

Κι αν νόμιζες πως τρέχω να γλιτώσω απ'το σκοτάδι,
να το αγγίξω ήθελα μικρέ.

Να το αγγίξω.

2009-07-20T15:25:00.000-07:00

εδώ είμαι..

τώρα που έσβησαν τα φώτα

σώπα..

- και θα ακουστώ σα βήμα μέσα απ'τις σκιές-

και θα με δείς

κρυφά μεταμορφώνομαι σκληρέ μου

μην ησυχάζεις-

ντύνομαι γυναίκα

το βράδυ αυτό

και εσύ δε θα ξεφύγεις.

2009-07-13T16:15:00.000-07:00

Λες και το ψέμα θα σε σώσει

από εσένα

και απο ότι λες πως σε ορίζει

δεν θα σε χάσω

γιατί ποτέ δε σε ήθελα.

κι ας ψιθυρίζω ψεύτικες αγάπες .

2009-07-03T01:08:00.000-07:00

-"Όπως παλιά", λές.

Προχωράς στο σκοτάδι

-σα σιωπή -νανουρίζεσαι

σε ωκεανούς ανάγκης και βότκας.

Και την στιγμή που χάνεσαι

είναι η στιγμή που υπάρχεις..

2009-06-20T04:28:00.000-07:00

Ιδρωμένη Ψυχή Μέσα

Σε γυάλινο Όνειρο

Λίγο Πρίν

Την Αυγή

Μαζεύεται

Από Το Φόβο

Του Κρότου.

photo by Ion

Ξ.Τ.

2009-06-15T22:15:00.000-07:00

Στάθηκε εκεί -απέναντί του.

Σα Μαύρο πανί , έτοιμο να το παρασύρει ο αέρας-

το τελευταίο του σημάδι ανάμεσα στη ζωή και το σκοτάδι.

Κόρη ευγενική, με κόκκινα μάτια- λυτρωμένη από τον πρωϊνό αέρα του πρώϊμου καλοκαιριού.

2009-06-03T22:00:00.001-07:00

Μέσα στη αγκαλιά μου απλώνομαι.

Θάλασσα ζεστη γυαλίζω τα κοχύλια μου

και απο το τέλος της αχτίδας αντανακλώ την έρημο.

Πάνω σε χρόνους άχρονους αλλάζω επιφάνειες κάθε λεπτό

και κάθε λεπτό είμαι άλλη-

-απο την ίδια σύσταση.

Δεν αναπνέω-

απλώνομαι -

από τη μια άκρη μου στην άλλη

ανακαλύπτω

καταπίνοντας λίγη ακόμη στεριά-

-στεγνή-

αφήνω να ζήσουν μέσα μου όλες οι εικόνες

-λίγο αλλιώς-

υδάτινα ντυμένες

απο το υγρό στην άκρη των βλεφάρων.

2009-06-02T22:03:00.001-07:00

Ήχος σπίρτου.

μυρίζει η ψυχή θειάφι.

Τα παιδιά κοιμούνται κι εγώ στα κρυφά κλέβω μια ανάσα καπνού όπως όταν έκανα τα πρώτα μου τσιγάρα.

Ο μικρός κλαίει.

Το τσιγάρο μόνο του, στο αυτοσχέδιο τασάκι - αγχωμένα ελεύθερο- θυμάται τα όνειρα των χειλιών μου όταν έβγαινα με ορμή στη ζωή.

Είμαι παιδί- έφηβη -ζωντανή-

είμαι αυτή που φωνάζουν μαμά.

Το χθές μπλέκει το παρόν μου

ή εγώ είμαι το χθές και το σήμερα δεν μπορεί να με αφομοιώσει.

2009-05-19T21:10:00.001-07:00

Θυμάμαι εκείνα τα βράδια με ζωή.

έσκυβα πάνω απ'τα τραγούδια και φώτιζα τόσο δυνατό φως που όλα τα έβλεπα σκιές και ξεγελιόμουν.

Περπάταγα διαφορετικά τότε. Σαν να πλησίαζα κάτι. Λές και πήγαινα κάπου.

Μίλαγα διαφορετικά τότε. Πιο λίγο. Πολύ πιο λίγο.

Και όταν μίλαγα, τρανταζόταν όλη μου η ανασφάλεια.

Προχωρούσα κρυφά μέσα από τους δρόμους.

Και ενώ ήμουν, φοβόμουν πως δεν θα με δούν.

και μέσα στο σκοτάδι περπάταγα -για να με δούν- αυτοί που έχουν μάθει να ξεχωρίζουν.

Μα κι αυτοί, κρύβονταν - και καμία θέληση να βγούν στο φως δεν είχαν.

Ετσι, τους άφησα εκεί.

Χαμένους για πάντα στις σκιές-με εξασθενημένα μάτια για καθοδήγηση.

Και η ζωή τα βράδια άλλαξε.

Δεν είχα όνειρα- ούτε φως να με τυφλώνει.

Αρχισα δειλά να μιλώ.

Άρχισα να σταματώ στο δρόμο μου, χωρίς να θέλω να προλάβω κάτι.

Βγήκα στους κεντρικούς δρόμους.

Και έτσι- όλοι σταμάτησαν να με βλέπουν-

καθώς σταμάτησα να ξεχωρίζω - μέσα απ'τις σκιές...

2009-05-17T23:04:00.000-07:00

.κλεισμένη στην πόλη μου

με όλα τα βλέφαρα ανοιχτά-

μεσα σε λάθη υπάρχω .

2009-05-04T21:46:00.000-07:00

Όλος ο κόσμος κέλυφος

-κι εγώ-

ανάποδα στραμμένη

-τον κουβαλώ-

κλεισμένη στον εαυτό μου..

2009-04-11T04:18:00.000-07:00

Δεν ξέρεις τί να πεις μέχρι τη στιγμή που πρέπει να μιλήσεις-

όπως δε σχεδιάζεις τη ζωή σου μέχρι την ώρα που χρειάζεται να αποφασίσεις.

Αυτό που ήθελα πάντα από μικρή είναι να παραμείνω ανεύθυνη.

Και αυτό το χρωστάω σε εμένα.

Γιατί γουστάρω τις μικρές ρυτίδες γύρω από τα μάτια μου-

όσο γουστάρω ακόμη τα κόκκινα adidas μου και ένα παγωμένο ποτήρι ούζο ακούγοντας Μάρκο Βαμβακάρη.

Τί κάνεις?

2009-04-02T08:51:00.001-07:00

Αναγνωρίζουμε τι φωνές μας. Ανάγνωρίζουμε την εικόνα μας.

Κι όμως ένα πρωϊ ξυπνάμε και κανείς δεν μας μοιάζει. Μόνοι ακόμη και μέσα από το είδωλό μας.

Ανακατεύουμε τη μοίρα μας και πάντα κλέβουμε στο μοίρασμα.

Ισως αν το αφηνες να πάει μόνο του , όλα τώρα να ήταν σε άλλο φόντο.

Γιατί ετσι δεν υπάρχει συνέχεια.

Ούτε στις εικόνες- Ούτε στη σκέψη.

Τόσο μικροί εμείς που είναι αστείο να μιλάς για θλίψη.

Ω..δε θα γίνω ποτέ μεγάλη.

Πάντα μικρή και ανόητη. χωρίς λόγια.

Σα βουβή ταινία- μέ γκριμάτσες και λάθη θα σε κάνω γελάς..

2009-03-31T14:06:00.000-07:00

ηλίθια εικόνα. Σαν τη δική σου.

που νόμιζες πως θα μπορέσεις

κάπου αλλού να βαδίσεις.

Κοίτα-αυτό το βρώμικο χαρτί σου αφήνω-

Κι αν λερωθείς -

μόνο μελάνι θα είναι.

2009-03-26T01:08:00.000-07:00

"Mη μιλάς-

εγώ θα μιλάω και εσύ θα γράφεις"

και ξεφύσηξε η ψυχή τον καπνό.

2009-03-25T00:18:00.000-07:00

Και εγένετο Elafini..

Σαν σήμερα πρίν κάποια χρόνια ο δημιουργός είχε κέφια.

"θα φτιάξω μια μικρή θεά" είπε και μέσα της ακούμπησε όλα τα χρώματα.

"ακόμη κι όταν είναι γκρινιάρικο, θα είναι το πιο γλυκό ελαφάκι που έχει πατήσει το χορτάρι της Αθήνας"- (ακόμη δεν είχε πέρασει ο νόμος της αντιπαροχής)-.

"Θα λατρεύει τη μουσική και όποτε θέλει χάρες θα της φτιάξω ένα μικρό αδερφάκι για να μην κουράζεται ποτέ".

Και έτσι εγώ ακολούθησα.

Το μικρό αδελφάκι ξέρει..πως ότι και να γίνει..αυτό θα ακούει τα παράπονα-τις μουρμούρες-

αλλά θα βλέπει και τα χαμόγελα της μεγάλης αδελφής του..

Ας είναι ..το δέχομαι..

Χαίρομαι που είσαι εδώ ελαφίνι..

Χρόνια σου πολλά..

2009-03-22T13:03:00.000-07:00

Kλεισμένος ο μυθικός του εαυτός, αντικατέστησε το όνειρο με ελπίδα και την ελπίδα με αγωνία.

κλεισμένος ο μικρός του εγωίσμός ανοίχτηκε μια φορά και απο τότε γδαρμένος κρατιέται απ'τον μυθικό εαυτό του.

...

Χωρίς πρόχειρες σημειώσεις όλοι πιο λίγοι μοιάζουν.

...

και στον ήχο της σελίδας που σκίζεται σκίζονται και αυτοί.

...

ψεύτικοι φτιασιδωμένοι τάχα θρηνούν τη ζωή τους

...

και οι σκισμένες τους λέξεις συλλαβές πια

...

με δεκάδες λάθη η αλήθεια.

...

2009-03-19T00:40:00.000-07:00

Μόνο να φυσάει. Για να παίρνει ο άνεμος τα αστέρια- να τα φυλάει απο τα αχόρταγα μάτια των ονειροπόλων.

Διάβαζα χθές.Διάβαζα και δύο μέρες πριν. Διάβαζα όσο θυμάμαι τη μέρα και όσο θυμάμαι ξέχασα να ζω.

Δεν θα φύγω μακριά, όχι τόσο όσο χθές και δύο μέρες πριν ταξίδεψα.

Και οι σκόρπιες μου σκέψεις- πάντα ασύντακτες και σκόρπιες θα είναι-

-σαν τα ταξίδια

που με πήγαν

μα πάντα μέσα μου με γύρναγαν.

Sahar I

2009-03-12T10:11:00.000-07:00

Χθές υπήρξα κάτι.

Σήμερα πασχίζω στα δύο μου πόδια να σταθώ.

Και είναι αστείο πώς όλοι με φαντάζονται όρθια.

Εσύ- γλυκιά μου δεύτερη ψυχή- να με ονειρεύεσαι την ώρα που οι παλάμες θα αγγίζουν το πάτωμα.

Και εγώ- θα έρθω και θα σου τραγουδήσω..

"Αντίο δρόμοι του Βερολίνο"

..και το πιάνο θα παίζει έξω απο τη ζωή μου

-για τη μισή ζωή μου.

Ήχος

2009-03-09T22:56:00.000-07:00

Οι εκδόσεις ΜΠΑΡΤΖΟΥΛΙΑΝΟΣ σας προσκαλούν

με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης

στον πολυχώρο ΑΓΚΥΡΑ,

την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009 στις 19:00

Σόλωνος 124 & Εμμανουήλ Μπενάκη (Εξάρχεια),

στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

του Ιωάννη Τσιουράκη

με τίτλο

Ήχος Πλάγιος. Μόνος…

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Ελένη Γκίκα, συγγραφέας – κριτικός λογοτεχνίας

Δημήτρης Βαρβαρήγος, συγγραφέας

Γρηγόρης Χαλιακόπουλος, συγγραφέας

Αποσπάσματα της συλλογής θα διαβάσουν οι:

Μαρίνα Γκάτσου
Νικόλας Τελλίδης

Μουσική θα παίξει ο Γιάννης Νανόπουλος.

Εκδόσεις Ηλίας Μπαρτζουλιάνος Σοφοκλέους 5, Αθήνα 10559,

τηλ. 2103835421, 6977306160

...Το πλοίο της ψυχής του Ιωάννη ρίχνει για λίγο Άγκυρα και μοιράζεται τα όνειρά της.

Καλή επιτυχία ήχε..Η σκέψη μου μαζί σου..

2009-03-06T08:45:00.000-08:00

Βγαίνω στο μικρό μπαλκόνι της κουζίνας - ανάβω τσιγάρο.

φυσάει πολύ σήμερα.

Όταν ήμουν παιδί, είχα πεί πως με μαγεύει η θάλασσα στον ανοιχτό ορίζοντα.

Και ο Θεός με άκουσε.

Ενάμισι μέτρο μακριά από το μικρό μου μπαλκόνι, μου δόθηκε ένας ψηλός- ατέλειωτος καμιά φορά - γαλάζιος τοίχος.

"Πλάκα μου κάνεις" σκέφτομαι.

Σηκώνει αέρα.

Ακούω μόνο γδαρμένες τέντες.

'Δε μασάω" μουρμουρίζω.

Μισοκλείνω τα βλέφαρα και βλέπω έναν γαλάζιο ορίζοντα.

Βλέπω αχνά τη θάλασσα στα όρια της να ακουμπάει τον χωρίς σύννεφα ουρανό.

Η πραγματικότητα δε θα με κοροϊδέψει.

Από το μικρό μπαλκόνι της κουζίνας μου, βλέπω τη θάλασσα-

κι αν συνεχίσει ο αέρας ίσως το πρώτο πλοίο να φανεί...

2009-03-04T23:18:00.000-08:00

Οι μέρες έχουν χιλιάδες πρόσωπα. Οι μέρες έχουν χιλιάδες μυρωδιές. Εμείς οι αστείοι- επιλέγουμε τρία πρόσωπα, τρείς μυρωδιές, τρείς μορφασμούς και με αυτά πηγαίνουμε. Μπορώ να τυλίξω τις μέρες μου με χαρτιά, μπορώ και με ήχους.

Μπορώ να μείνω ακίνητη για δεκάδες ώρες.

Να βάλω στοίχημα?.

Μπήκα σε ένα κουτί.Οι θεατές μου -χειροκρότημα.

Στα πόσα λεπτά θα βγώ.

Στα πόσα λεπτά θα βγώ?

Τους απογοήτευσα.

Είμαι ακόμη στο κουτί- Χωρίς καμία κίνηση- και αυτοί έχουν από ώρα φύγει.

Κανείς δεν περιμένει -όταν οι εικόνες διαλέγουν άλλη αλληλουχία απο αυτή που περιμένουν-.

Εγώ - στο άδειο μου θέατρο- πίσω απ'το θολωμένο γυαλί- ναρκώθηκα απ'τη σιωπή - και απο την απουσία.

Μια νύχτα όμως θα βγώ - πιο σιωπηλή από ποτέ μέσα στις χίλιες λέξεις μου.

2009-02-19T22:32:00.001-08:00

εκτοξεύω όλη την αλήθεια, για να μου μείνει το ψέμα.

Και έτσι ζώ.

Τα ξέρω όλα αυτά.-ζωή.

όσα μου δείχνεις- τα έχω απο καιρό ζήσει.

Τώρα εσύ και εγώ- αντίστροφα είδωλα, θα μείνουμε μαζί- μέχρι το τέλος του δρόμου.

Θα σε κοιτώ -ανάποδη απεικόνιση των σκοτεινών μου ονείρων-

και θα γελάμε. εγώ με εσένα και εσύ με εμένα.

Μέσα στις δεκάδες εικόνες- η πιο σκοτεινή- αυτή που χάνονται τα μάτια θα μπεί στο βιβλίο μου.

Γιατί δύο μάτια γεμάτα μου έμειναν.

δεν θα τα πουλήσω αυτά.

Οχι.

Τα κρατάω για μένα.

Θα τα κρατήσω για μένα.

Μη γελάς.

απλά σκοτείνιασε κι άλλο.

Να τα κρύψουμε.

Να σωθούν.

2009-02-13T09:32:00.001-08:00

Μια νύχτα όλα τα κλειστά ηλιοτρόπια ονειρεύτηκαν τον ίδιο ήλιο.

ύστερα άνοιξαν τα βλέφαρα κι ακολούθησαν αυτό το όνειρο .

Μια νύχτα όλα τα ηλιοτρόπια έκλεισαν το πρόσωπό τους και είδαν το ίδιο όνειρο.

ύστερα το είδαν μέσα στη μέρα του να ακολουθεί το βλέμμα τους.

Μόνο τον ήλιο ήξεραν..κάθε νύχτα-κάθε μέρα.

Και έβαφαν το πρόσωπο στο χρώμα του-για να το έχουν πάντα.

Μέχρι ο ήλιος να μην τα κοιτάζει πια.

2009-02-09T22:30:00.000-08:00

Χθές δεν είχα ρεύμα.

Άπλωσα τα χέρια - από τη μια το μικρόφωνο-το κράτησα σφιχτα-από την άλλη οι ψυχές.

Μέσα στο σκοτάδι επαναφέραμε τις ζωές μας.

2009-01-31T21:17:00.000-08:00

Κρύα αυγή.

όλοι κοιμούνται.

Και έχει αυτήν την απουσία ήχων,

που σου ζητάει να βάλεις την ένταση στο μηδέν-

καθώς ακούει κάθε σου σκέψη

και αναγνωρίζει την περίεργη χροιά σου.

Τελευταία λατρεύω τα πρωϊνά μου ξενύχτια. Η υφή αυτού του αέρα μου θυμίζει ταξίδια.

Είμαι λέει στο λιμάνι - με τον καφέ στο χέρι και περιμένω να έρθει το πλοίο.

Είμαι λέει σε μια βάρκα- τα πόδια μου βρεγμένα- ο πατέρας βάζει μπροστά την μηχανή και ταξιδεύουμε για τη ψαριά μας.

Είμαι λέει παιδί-τα πράγματα μαζεμένα από το βράδυ- μαζί με τα αδέρφια στριμωγμένοι στο παλιό αμάξι- έτοιμοι για δεκαπενταύγουστο στο μακρινό χωριό.

Η αυγή έχει αυτή τη ψύχρα που μου θυμίζει άρωμα.

Σαν τα αρώματα αυτά που μόλις τυχαία τα συναντήσεις- χιλιάδες ανακατεμένες μα αληθινές εικόνες αναβλύζουν από το πίσω μέρος του μυαλού σου.

Και είναι σαν να σταματάει ο χρόνος με το κρύο της αυγής.

όπως και σήμερα,

όπως και πρίν χρόνια,

που κρύωνα -και από την ζέστη του ύπνου ετοιμαζόμουν να βγώ για να ζήσω.

Πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις-

και είναι καλό που είναι πρωί- και έχει κρύο.

2009-01-24T03:12:00.000-08:00

Θα κάνεις μια έκθεση. Την έχεις στο νού σου. Μέσα της θα αιωρήσεις φωτογραφίες με πρόσωπα που φωνάζουν-τόσο σιωπηλά- το υλικό θα σκίζεται- οι τοίχοι θα γεμίζουν μικρά -πολύ μικρά κομμάτια του προσώπου - (που φώναζε πιο βουβά)- που φώναζε με όλη την ένταση της σιωπής. Και εγώ θα ακουμπήσω σε έναν τοίχο ήδη γεμάτο από άπειρα διαλυμένα πρόσωπα και θα φανατίζομαι-θα γελάω και θα φωνάζω μαζί με τα χιλιάδες κομμάτια- μέσα στον αέρα- πάνω στον αέρα. Θα γίνομαι γραφή και θα εξιστορώ το τέλος της έκθεσης και την αρχή της διατήρησης των ισορροπιών.

Και σίγουρα όποιος δεν ήταν εκείνη την στιγμή της έκρηξης στη δική σου έκθεση, δε θα ξέρει γιατί μιλώ ή γιατί γράφω ή γιατί εσύ είσαι γεμάτη από άπειρες ασυνάρτητες εικόνες που θυμίζουν πρόσωπο και κραυγή.

2009-01-16T00:02:00.000-08:00

Μία μεγαλώνω και μία μικραίνω.

Αγοράζω παντόφλες -χτυπάω τατουάζ. Δεν μπερδεύομαι με τους γύρω μου γιατί παλιά με είχαν μπερδέψει αυτοί. Αποφασίζω να αλλάξω σπίτι και κλείνομαι ακόμη στο παλιό μου. Ακούω τη σιωπή πιό δυνατά τώρα και αυτό μου αρέσει. Ταξιδεύω στις γραφές των άλλων και αναστενάζω κρυφά τις δικές μου αδυναμίες.

Και ο καιρός περνάει.

Να σηκωθώ ή να μείνω ακίνητη?

Δεν σταμάτησα να κοιτώ, μα ξαφνικά δε βλέπω. Δε βλέπω τίποτα. Τίποτα δεν θέλει να το δω.

Και έτσι ο καιρός περνάει.

Έκλεισα και το ραδιόφωνο. Επαιζε τόσο χαμηλά που μπέρδευε όλους τους ήχους. Μάλλον το έκλεισα δύο ζωές πριν.

Και τώρα ο καιρός περνάει.

Και σκέφτομαι πού θα με βρεί όταν θα σταματήσει για λίγο. Όταν θα ανάψω πάλι τα φώτα σε ποιό δωμάτιο θα είμαι, και αλλάζω όλα τα δωμάτια. Να μη τα θυμάμαι-

να νομίζω πως άλλαξαν και αυτά- μαζί με τον καιρό- που όλο αλλάζει και όλο ο ίδιος είναι.

2009-01-12T23:29:00.000-08:00

Ορίζεις το χώρο που θα κινηθούμε. Δεν κρατάς το μέτρο μα θυμάσαι όλες τις γωνίες που πλησίασες και μάτωσες. Και λόγω του δικού σου πόνου, λιγοστεύουν οι δικές μου προοπτικές για λίγο παραπάνω αέρα, για λίγο ακόμη όνειρο.

2009-01-05T22:49:00.000-08:00

Πονάω γαμώτο.

Για αυτό φεύγω. στην εθνική πετάω τα ρούχα μου

να ζεσταθεί το σκαρί των ονείρων.

Συνοδηγός μου δεκάδες μπλοκάκια και ένα μελάνι.

Ενα μελάνι για τη ζωή μου.

Στάζει απο ψηλα

κυλάει μέσα στις ρωγμές του δέρματος

μέσα στις ρωγμές της κάθε σελίδας.

Στην εθνική κλείνουν οι πόροι

και το μελάνι σχηματίζει την ευθεία.

Ξαπλώνω στη γραμμή του δρόμου, πίσω από τα μάτια μου.

Κλείνομαι και τότε ανοίγουν όλοι οι

δρόμοι.

Θα κάψω το όχημά μου.

Τα δεκάδες μπλοκάκια του.Θα μονολογώ την ιστορία μου-αυτόματη γραφή-έχω την ευθεία μου τώρα. εθνική -και μια ευθεία σαν δρόμος-και εγώ-σαν δρόμος πάνω του και πάνω μου,να χύνω όλο το μελάνι,να γίνομαι σελίδα άγραφη,γεμάτη σκόνη ,γεμάτη ταξίδι.

Σταματάω στα μοτέλ των απόκληρων , των ξεχασμένων- και ζω ξανά -

για μια φορα-

μόνο για σήμερα

δε θα κοιμηθώ πουθενά.

2009-01-02T01:18:00.000-08:00

ΛΕΓΕ.Να προλάβεις τι;

Να προλάβεις τους φίλους; Δε σε υπολογίζουν. Δεν σε έχουν ανάγκη.

Σκίσε τη σάρκα σου για να σε δω.

Και αυτή η ζωή τί θα είναι;

Θα γυρνάς ξανά και ξανά στις σκέψεις και δεν θα μπορείς να τις διαχειρισθείς. Και αυτό θα συμβαίνει κάθε μέρα- κάθε νύχτα. Και θα μεγαλώνεις. Και θα αλλάζεις τόσο λίγο που οι σκέψεις σου θα είναι πάλι αυτές.

Και κάθε λεπτό- κάθε γαμημένο λεπτό, θα αναρωτιέσαι. Τί να προλάβω; Πώς να προλάβω?

Θα ικετεύεις για κάτι άλλο, όλο και πιο πολύ. Κι όσο ικετεύεις- μέσα σου- τόσο θα απομακρύνεσαι- απο αυτό που νόμιζες πως ήταν η ζωή σου, από αυτό που έβλεπες στον ξύπνιο σου και το περνούσες για όνειρο.

Κι ακόμη ένα βράδυ θα αγαπιέσαι λάθος. Θα σε αγαπάς μικρή μου όπως δεν μίσησες κανέναν άλλον. Και θα γίνεσαι. Και θα μάθεις πως σε φωνάζουν οι άλλοι. Και δεν θα ακούς. Τίποτα. Κανέναν. Γιατί θα ακούς μόνο τις σκέψεις σου. Εκείνες . Τις Ιδιες με τότε που ήθελες σαν ηλίθια να προλάβεις. για να μη σε προλάβουν αυτές.

Και θα ζαρώνεις, μέχρι που θα είσαι ίδια με τη θαμπή κουκίδα που νόμιζες για εικόνα όταν ήσουν ακίνητη.

2008-12-31T00:08:00.000-08:00

Δεν σε καταλαβαίνω όταν μιλάς. Γιατί γεμίζεις τόσο τις λέξεις? Τις φουσκώνεις τις κάνεις κάστρα που μέσα θέλεις τα πάντα να χωρέσεις. Πήγες παλιά στους δάσκαλους που ήξεραν τις λέξεις. Και τη σειρά τους ήξεραν και τους κανόνες. Μα πάντα αρνιόσουν εσύ να συμμορφώσεις όμορφα τα περιττά σου γράμματα.

Πάλι δε σε καταλαβαίνω. Δεν μπορείς να βάζεις όλη σου τη ζωή σε κάστρα λεκτικά. ΔΕν έχεις ζωή αρα δεν έχεις λέξεις? αυτό είναι και όλα βγαίνουν μπερδεμένα? Αυτούς που ξέρουνε τις λέξεις δεν τους φοβάσαι; Θα έρθουν και με ένα κόκκινο στυλό θα σου διαγράψουν όλα τα λόγια, θα σου υπογραμμίσουν όλους τους ανορθόγραφους φόβους.

Πρέπει να τους τρέμεις κρυφά. Ετσι δεν είναι? Γιατί σε βλέπω που ανακατεύεσαι και ξερνάς γράμματα όταν σε κοιτάζουν.

Διαβάζεις συνέχεια κλεμμένα ημερολόγια και όσο διαβάζεις τόσο ξεχνάς.

Έχουν κανόνες τα γράμματα και εσύ μέσα σε αυτούς απλά δεν λειτουργείς.

Να βάζεις τελείες στις σκέψεις σου, να είναι δομημένες, να τις χωρίζεις με κόμμα όταν αλλάζεις.

Θέλω να καταλάβεις.

Μια λέξη για κάθε σκέψη, γιατί αλλιώς μόνο ως τρελή ή αγράμματη θα θα σε θυμούνται.

2008-12-28T12:42:00.001-08:00

Μόνη μου στα σιωπηλά δωμάτια της ξεχασμένης ζωής.

Σε αυτή που χαρίστηκα, σε αυτή τη σιωπή ήμουν σύμμαχος.

Μόνη μου στα σιωπηλά λάθη.

Ποτέ δεν μιλάς και κανείς δεν το έχει προσέξει.

Κι αυτό είναι αστείο κι ηλίθιο μαζι..

2008-12-19T01:56:00.000-08:00

Βροχερή μου στιγμή, μέσα στα μοναδικά σου στεγνά μάτια προσπαθώ να ζεστάνω τις υγρές μου σκέψεις.

Προχωράμε.

Εγώ σε εσένα και εσύ πάλι δίπλα μου.

Σου χαρίζω τα ταξίδια μου.

Δικά σου όλα.

2008-12-14T22:44:00.000-08:00

Και όπως μου όριζε η ελπίδα- εγώ διάλεξα εσένα. μέσα στα λιγοστά φώτα, σε έβλεπα να γράφεις. Για τις ανάγκες που αρνιόσουν και για τα όνειρα που δεν κοιτούσες πια. Και όπως εσένα σε όριζε η απουσία- δεν διάλεξες εμένα.Mέσ'στο σκοτάδι, με έβλεπες να ακουμπώ τα λόγια σου. Για την ανάγκη που είχα αφήσει και για τα όνειρα που αρνιόμουν να ζήσω.

Και έτσι υπήρξαμε για λίγο.

Εσύ και εγώ, δυό λάθος στο τώρα τοποθετημένες ψυχές, μέσα σε φόβους και κρυφές σκέψεις, να λέμε ψέμματα πως βλέπουμε ο ένας τον άλλον.

woman VS Man by qczman

2008-12-11T07:06:00.000-08:00

βγάζω τα μάτια

γράφω χωρίς να βλέπω.

θέλω να πιάσω τις εικόνες που χορεύουν στο ταβάνι σου

Είναι άδειο το δωμάτιο στ'αλήθεια?

Αν δεν θες να γελάω, μην στέκεσαι εκεί.

Σκέφτομαι τί να κάνω για'ερθεις πάλι.

ακόμη στα χέρια σου χορεύω

πρέπει να βγώ να σε ψάξω.

Είναι αστείο από όλους τους δρόμους να λείπεις.

Ηλίθιοι άνθρωποι

2008-12-07T22:14:00.000-08:00

Κανείς δεν μπορεί να πυροβολεί το γιό μου.

Κανείς δεν μπορεί να πουλάει τσαμπουκά στα παιδιά μου.

Κανείς δεν μπορεί να βυθίζει σφαίρες στην καρδιά τους.

Κανείς δεν μπορεί να εκβιάζει την ελευθερία τους.

Κανείς δεν μπορεί να σταματάει την ανάσα τους.

Κανείς δεν μπορεί να τρομοκρατεί τις ζωντανές ψυχές τους.

Κανείς δεν μπορεί να κλειδώνει τα όνειρά τους.

Κανείς δεν μπορεί να κλέβει την ελπίδα τους.

Κανείς.

"όποιος άνθρωπος κάτω των 30 δεν είναι επαναστάτης- είναι ένας μέτριος άνθρωπος"

Μπέρναρντ Σω

2008-12-04T22:14:00.000-08:00

θέλεις να παίξουμε;

θέλεις να είμαι εγώ το παιδί και εσύ η ελπίδα;

θέλεις να κάνουμε πως δεν πονάμε;

θέλεις να κάτσεις δίπλα μου;

θέλεις να σε αγγίξω;

θέλεις να πάμε αλλού;

θέλεις να γελάσεις;

θέλεις να κάνω ό,τι κάνεις;

θέλεις να σου ζητάω συγνώμη;

θέλεις να κοιτάξουμε στο φως;

θέλεις να φύγουμε;

θέλεις να μου φιλήσεις την πληγή;

θέλεις να χορέψουμε στο σκοτάδι;

θέλεις να με κρατάς μέχρι το τέλος;

θέλεις να υπάρχω;

Μην φεύγεις. Πές μου μόνο αν θέλεις.

triodante

2008-11-25T20:51:00.000-08:00

Κι όπως πηγαιναμε μεσ'την αυγή με τον καπνό στο στήθος, είδαμε θαύματα.

Είδες τον πρώτο άνθρωπο να βγαίνει απο τη λάσπη.

"Κανείς δεν μας κοιτάζει τώρα". Μίλησε.

Ενιαίος ο ουρανός- Καλυψες τους ξαφνικούς σου φόβους.

Τί σκέφτηκα-

έξι το πρωί- και όπως ζούσα - ένα καινούργιο όνειρο με κατακτούσε.

Μας όριζε.

Εμένα και εσένα.

Ζωή μου.

Τότε-σταμάτησαν οι λέξεις μας να σημαίνουν.

Κανείς δεν καταλάβαινε.

Τί λέμε- τί θαύμα μεσα στο όνειρο υπήρξε.

Κι όπως πηγαίναμε- Ζωή μου- μεσ΄την αυγή με τον καπνό στο στήθος,

έπαψαν οι άλλοι κι υπήρξαμε εμείς.

walk alone-str4y

Και λένε οι σκέψεις πως άλλα όνειρα μας κυνηγούν -για να σκοτώσουν τα παλιά.

Αυτά που πάλιωσαν κι ερχονται την αυγή -μαζί με τα αληθινά σου μάτια- να σου ζητήσουν συγχώρεση- και αλλότινά να μην είναι.

2008-11-22T10:35:00.000-08:00

Μέσα σε ένα αγόρι χαίρεται η ζωή της.

Μέσα στα μάτια του φροντίζει την αγάπη.

Σαν πλάθεται η σκέψη σε άλλο σχήμα δε ξαναγυρνα.

Αυτή που μόνο αυτόν ξέρει.

Και αγαπά σα θάλασσα πνιγμένη στον αφρό της.

Αγάπα με του λέει.

Χιλιες φορές αγάπα με.

2008-11-15T00:52:00.000-08:00

θυμάσαι όταν ζούσαμε?

Βγαίναμε στους δρόμους με πεινασμένες για όνειρα ψυχές. Τρέχαμε στους μεγάλους δρόμους, να συναντήσουμε τις εικόνες. Είμασταν η μέρα και η νύχτα μας, σε φώτα και σκιές. Αφήναμε ανοιχτές τις πιθανότητες μας για αλήθειες. Θυμάσαι όταν ζούσαμε? Ατέλειωτες λέξεις, η μία μετά την άλλη-να δημιουργούν τις σκέψεις μας. Να συζητάς και να το νιώθεις. Πως κάτι λές. Πάνω στις σκηνές του ονείρου, μαγεύαμε τα φώτα. Κερνούσαμε ποτά τις λύπες μας και κάναμε παρέα.

"Είναι η εισαγωγή μου- βάλε μια βότκα- βγαίνω" λέγαμε. Θυμάσαι πώς η ζωή ήταν δική μας? (Και τώρα είναι- και τώρα είναι.)

Πάνω στις πρώτες νότες ανοίγαμε τα χαρτιά μας και λυτρωνόταν η ανάγκη.

Θυμάσαι τις ανάγκες? Γερνάνε τώρα, με κουρασμένα σινιάλα- σταμάτησαν να προσπαθούν.

Είχα ακούσει ένα τραγούδι όταν ζούσα.

Κι όσο απομακρύνομαι ξεφτίζει.

Άδειασε η σκηνή , άδειασα και εγώ.

Ελ-αφη

2008-11-10T22:02:00.001-08:00

Για το αγαπημένο πολυτάλαντο elafini

"Μη χάνεσαι εκεί που δεν υπάρχεις.

Ένωσε τη ψυχή σου κι ετοιμάσου για τη μεγάλη επιστροφή.

Η χώρα των ονείρων σου σε περιμένει χρόνια"

2008-11-01T23:38:00.000-07:00

Ξέρεις τί διαφορετικό μπορείς να κάνεις για να αλλάξεις όλα όσα σε χαλάνε.

γνωρίζεις τις συνέπειες της συνήθειας.

Σκεφτόμουν τον κόσμο, μα αυτός με έχει ξεχάσει. So what..δε θα πάψω να είμαι. δε θα πάψω να ονειρεύομαι. Ο κόσμος δεν είναι αυτός που μου πλασάρουν. Δεν είναι αστραφτερός-χρωματισμένος αδιάφορα. Ο κόσμος έχει χιλιάδες χρώματα- ό κόσμος είναι πληγωμένος- ο κόσμος μπορεί και παλεύει- ο κόσμος αγωνίζεται -αυτή τη

στιγμή- ο κόσμος διεκδικεί τα δικαιώματα του στη ζωή- ο κόσμος περπατάει χιλιόμετρα- αναζητά την αξιοπρέπειά του. Ο κόσμος δε ψιθυρίζει- ο κόσμος φωνάζει- τώρα, αυτή τη στιγμή- ο κόσμος διώκεται- πεινάει-κακοποιείται

Σκεφτόμουν τον κόσμο. Σκεφτόμουν τα λάθη.

Πόσο χαμηλά έχουμε βρεθεί. Εμείς. Εμείς που κοιτάμε τα ροζ δελτία και χάνουμε την αλήθεια.

Ποδοπατήθηκε ένα δίχρονο κορίτσι στο Κογκό απο το πλήθος που ζητούσε τροφή. Μόλις είχε καταφέρει να πάρει ένα μικρό κουτάκι με τροφή για τον αδερφό της. Ένα εκατομμύριο πρόσφυγες

σου λέει. Το δελτίο των 8 θέλει να μου μιλήσει για Ρουσσόπουλο-πάλι-μέχρι να βαρεθεί ο εγκεφαλος- να συνηθίσει. Μέχρι να πεί " δε γαμιέται-ας κάνουν τη μπίζνα τους. έτσι κι αλλιώς όλοι έτσι κάνουν".

Το δίχρονο κοριτσάκι, φορούσε ένα πορτοκαλί σκισμένο φορεμα.

Το δελτίο των 8 πουλάει ακόμη. Το δελτίο των 8 πουλάει ό,τι αγοράζεται. Δε θα αλλάξεις κανάλι. Οχι όταν δε σε χαλάει η εικόνα του. Γκρό στην ασχήμια- Γκρό στην άθλια εικόνα που φτιάξαμε. Καμιά φορά θυμώνω. Κλείνομαι στον εαυτό μου και αρνούμαι τον κόσμο μου. Άθλια και εγώ βοηθάω στη συνέχιση

της αποχαύνωσής μας.

Ζητάω συγνώμη.

Υ.Γ. Κολλάω χαρτία για να θυμάμαι- Για να θυμάμαι. Να σκέφτομαι. Να σκέφτομαι, να θυμάμαι , τη ζωή , τη ζωή. αυτή που μισώ, που λατρεύω , που θέλω να αλλάζει. αυτό το κοριτσάκι. θέλω να θυμάμαι, τί δεν μπόρεσε να σκεφτεί. Τί αποφεύγω να θυμάμαι. Είμαι Αθλια. να το θυμάμαι αυτό. Να το θυμάμαι. Και όλα όσα ξέχασα, να τα θυμηθώ πάλι. Γιατί είναι άδικο να κρύβομαι. Είναι άδικο να φωνάζει ο κόσμος. Μέσα στο μυαλό μου, να φωνάζει και εγώ να κρύβομαι. Είναι άδικο να είμαι άδικη γιατί φοβάμαι. Είναι άδικο.

ασυνταξίες

2008-10-27T23:43:00.000-07:00

Μικρό καταγάλανο όνειρο δεν λες να στεριώσεις. Μέσα σε εικόνες χάνεσαι, ζητάς την έμπνευση για να συμβείς. Στατικό σηκώνεις τα μάτια μα τα υπόλοιπα κομμάτια σου νωθρά αρνούνται να ζητήσουν. Κίνηση. Λίγη κίνηση.

σηκώθηκα πάλι . Πρωί υγρό και κρύο, θυμίζει πως ζούμε και δεν χαθήκαμε ακόμη. το μυαλό κοιμισμένο, ασύντακτα προσπαθεί να μου δηλώσει αναγκες. Επιβάλει το όνειρο χωρίς προσόντα. Λείπουν αυτά. Και εγώ ασύντακτα-ανορθόγραφα σαστισμένη θέλω να το ικανοποιήσω. Χωρίς προσόντα- χωρίς έμπνευση μυαλό μου τίποτα δε συμβαίνει, τίποτα δε συμβαίνει. ίσως μόνο δεν χάνεται η ελάχιστη ελπίδα. Πως κάποτε θα γίνουμε άνθρωποι-ψυχές γεμάτοι ζωή-γεμάτοι εικόνες.

Προς το παρόν μυαλό μου σώμα μου, αλλιώς θα πορευτούμε απο αυτό που η μοίρα κάποτε σκέφτηκε στα όνειρα για μας.

reply to unhappiness

2008-10-20T11:34:00.000-07:00

Ίσως εκείνη τη στιγμή να εκλαιγα. Ισως ήθελα να βγω έξω.

Να πάω αλλού. Οπουδήποτε. Χωρίς λόγο. Όπως πρίν.

Να τρέξω στα σκοτάδια μου κλαίγοντας.

Να σταθώ σε μια σκηνή για να φωτίσω. Λίγο τη ψυχή. Λίγο τις ψευδαισθήσεις μου.

Και εσύ ακριβώς τότε, τη στιγμή που όπως στα όνειρα τρέχεις μα δεν μπορείς να ξεφύγεις, να με σκέφτηκες. Κι αυτή η σκέψη ίσως να έφτασε σε εμένα. Σαν μικρή ανάσα - αποφυγή κρίσης πανικού. Ναι. Ίσως εκείνη η ανάσα να ήταν από εσένα - σκέψη πως -δεν μπορεί παρά να συνεχίσουμε να ζούμε λίγο αλλιώς - μα πάντα ίδια.

Κρατάω λοιπόν τον μικρό μου θησαυρό, που με τα πλούτη του με αλλάζει -και σαστίζω-μπροστά στο φως του , μπροστά στην καθαρότητά του.

Μου κάνουν καλό οι σκέψεις .

Ανάσες στην προσπάθεια να είμαι εδώ τόσο όσο είμαι αλλού.

γλυκιά μου θλίψη.

labeta

2008-10-18T01:17:00.000-07:00

Ξεχάστηκα.

10 το πρωϊ και ζητάω λίγο αέρα.

ίσως αυτό να είναι πάλη.

ίσως αυτό να είναι πάλι.

Προσπαθώ να γράφω. Στίχους. Μουσικες.

Κανένα τους δε με ειρωνεύεται.

Κανένα τους δε με πλησιάζει.

Θα το καταφέρεις μου είχαν πει.

Μα ακόμη στέκομαι ακίνητη - απο το σοκ της γέννησής μου-

ζητάω λίγο αέρα και ένα παγωμένο ρακόμελο.

10 το πρωϊ.

Καλή σας ημέρα

stwister

2008-10-15T23:40:00.000-07:00

όσο μικραίνω λιγότερο παλεύω δυναμώνει

αυτός ο αέρας που έτσι και δεν του αντισταθείς
γίνεσαι χνούδι ελαφρύ και σε σηκώνει,
πετάς μαζί με τα πουλιά στα βάθη της ανατολής,
ακούς να τρέχουνε νερά,ακούς τ'αηδόνι,
βλέπεις τη θάλασσα μακριά,τη νοσταλγείς
και τότε ο αέρας απαλά σε προσγειώνει
μες στην παλάμη αυτής
που χρόνια περιμένει να της πεις
όσο μικραίνω γύρω ο κόσμος μεγαλώνει.

Π.Παυλίδης

Όσο μικραίνω γύρω ο κόσμος μεγαλώνει όπως σαρώνει στο πέρασμα του ο καιρός
όλα τα τείχη που 'χα χτίσει,πάει κι απλώνει στη θέση τους λιβάδια κι από πάνω ο ουρανός ανατινάζεται κι ελευθερώνει άγρια άλογα που αρχίζουν και καλπάζουνε καθώς η μέρα φεύγει θριαμβεύοντας
κι υψώνει πύρινα λάβαρα με αστέρια και γεράκια μες στο φως...
Όσο εγώ σβήνω,αυτή η φλόγα δυναμώνει όπως πυρώνει το μαύρο ατσάλι της ψυχής
βλέπω τον πάγο που 'χα γύρω μου να λιώνει,βλέπω τους δρόμους ανοιχτούς μέχρι τα πέρατα της Γης,
τώρα είμαι σύννεφο αν γίνω χιόνι θέλω να πέσω μες στον κήπο σου στην άκρη της αυλής, να είμαι το δάκρυ του χιονάνθρωπου που λιώνει μες στην απέραντη λιακάδα της δικιάς σου της ζωής...

2008-10-10T01:25:00.000-07:00

2008-10-02T03:09:00.000-07:00

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα -
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

Δειλινό

Αγαπημένος Λειβαδίτης

2008-09-27T23:38:00.000-07:00

σε θυμαμαι ζεστο.

παραμιλάς.

Μάθαινα τότε και εγώ να αγγίζω.

εργασία πάνω στο κορμί σου.

Μήπως περάσει ο πυρετός.

-ξέρεις να αγγίζεις, έλεγες.

Μα εγώ μικρή, ακόμη μάθαινα να ζω.

Σηκώθηκες,

μα πήγα απότομα.

Αφησα τα βασικά

Ποτέ δεν τα δίνεις όλα

Ποτέ δεν τα δίνεις όλα.

έτσι, από μικρή όλα τα έχασα.

Άδειασα.

Άδειασα τόσο που τίποτα δεν έμεινε.

και έγινα άλλη.

Εσύ με εσένα και εγώ με άλλη συντροφιά.

Προχώρησα.

Χωρίς να μάθω τα πρώτα.

Αυτά που κρατούν το μεσα σου.

Βρήκα ένα νέο εγώ.

Άλλαξα,

χωρίς ποτέ να μάθω

εκείνο το εγώ πού θα με πήγαινε...

2008-08-30T08:37:00.000-07:00

ποτέ..
δεν πρόκειται να σηκωθώ ποτέ.
Ξαπλωμένη θα χλευάζω την ισορροπία.
Με ενα ποτήρι κρασί.
κρύο.
όσο θέλει- αυτό -κι εγώ.
ένα.
χυμένοι στα σεντόνια.
ας ερχόσουν για λίγο.
εγω εσύ και το κρασί
κόκκινος πίνακας με στάλες δερμάτινες ψυχής.
σε δέχομαι
σύζυγε
εσένα
και
το κρασί
...